مسیر آسیا از هلیلان می‌گذرد/ تمرین تلگرامی روی پیست تراکتوری

مصائب يوزپلنگ‌هاي دوقلو؛

مسير آسيا از هليلان مي‌گذرد/ تمرين تلگرامي روي پيست تراکتوري

در يکي از محرومترين روستاهاي شهرستان چرداول استان ايلام قهرماناني زندگي مي‌کنند که مدال‌هاي خود را بدون کمترين امکانات و با تمرين در زمين‌هاي خاکي به دست آورده‌اند.

خليل ناصري و جليل ناصري

خبرگزاري مهر- گروه جامعه: جليل و خليل ناصري برادران دوقلو از روستاي پشت تنگ سفلاي بخش هليلان با دست خالي و با تمرين در کوه و صحرا تاکنون ۱۵ مدال کشوري و ۲ مدال آسيايي کسب کرده اند و رکورد دار کشور در دوي سه هزار متر با مانع و همچنين رکوردار کشور در رشته صحرانوري هستند.

جليل در مورد شرايط زندگي در روستا مي گويد: کار بيشتر مردم کشاورزي و دامداري است اما به دليل قرار گرفتن روستا در کمرکش کوه، زمين به اندازه کافي براي کشت و کار نيست و همين مقدار هم در اثر خشکسالي‌هاي چند سال اخير کمتر مورد استفاده قرار مي گيرد. زمينها بيشتر ديم کاري مي شود که اگر بارندگي باشد محصولي به بار مي آورد و اگر مثل اين سالها باران و برفي نباشد، زمين بر ما سخت مي گيرد. خشکسالي، دامداري را هم از رونق انداخته و خانواده ها تنها به اندازه مصرف بخور نمير روزانه خود مي توانند کار کنند. بيشتر مردم روستا درآمدي ندارند و برخي از آنها با کمک مستمري کميته امداد و نهادهاي حمايتي و همچنين يارانه دولت زندگي خود را سپري مي کنند.

او در مورد علاقه خود و برادرش به رشته ورزشي دو و ميداني و همچنين آغاز فعاليت‌شان در اين رشته مي افزايد: سال اول دبيرستان بوديم که معلم تربيت بدني مدرسه، ما را براي مسابقات انتخابي فرستاد. مسابقات در ماده ۵ هزار متر، ۱۰ هزار متر و ۳ هزار متر با مانع در بخش هليلان برگزار شد تا نفرات برتر به مسابقات استاني اعزام شوند و من و برادرم در اين مسابقه برتر شديم بدون اينکه حتي ساعتي تمرين سازمان يافته داشته باشيم. حتي شناختي از شيوه مسابقات و مسافت مسابقه نداشتيم فقط مي دانستيم که بايد در حد توان و آخرين انرژي بدويم. بعد از آن در مسابقات استاني هم من و خليل اول و دوم شديم و پس از آن بود که از طريق رئيس هيأت استان به مسابقات کشوري دعوت شديم. پس از مدتي براي مسابقات کشوري به يزد اعزام شديم که در آنجا هم موفق به کسب مدال شديم.

با قهرماني در استان‌هاي کشور حالا جليل و خليل براي اولين بار تمرينات خود را زير نظر مربي انجام مي دادند. مربي اي که تا همين امروز هم پا به پاي دوقلوها آمده و در قهرماني‌از طريق رئيس هيأت استان به مسابقات کشوري  در دعوت آنها شريک بوده است. پس از مدتي تمرين پسرها براي مسابقات انتخابي تيم ملي در همدان به ميدان رفتند که ماحصل اين مسابقات کسب رتبه در رشته صحرانوردي و اضافه شدن آنها به تيم ملي براي اعزام به مسابقات آسيايي بود.

در رقابت با ورزشکاراني که سالها تحت تمرينات حرفه اي و با بهترين امکانات و صرفه بودجه هاي ميليون دلاري بودند ما با تنها چندماه تمرين روي زمينهاي خاکي دوم شديماز اينجا خليل رشته صحبت را در دست مي گيرد: رفتيم آسيا مقام آورديم. در مسابقات صحرانوردي ژاپن بعد از سه سال رکورد کشور را زديم و دوم شديم. در رقابت با ورزشکاراني که سالها تحت تمرينات حرفه اي و با بهترين امکانات و صرفه بودجه هاي ميليون دلاري بودند ما با تنها چندماه تمرين روي زمينهاي خاکي دوم شديم. ۲ ماه بعد در مسابقات انتخابي براي چين تايپه شرکت کرديم و مجوز ورود گرفتيم. در چين تايپه هم پس از ۱۸ سال رکورد ۳ هزار متر با مانع را که در دست حميد سجادي زدم و سوم شديم.

پس از اين مسابقات، خليل و جليل بارها قهرماني‌هايي در سطح کشور به دست آوردند و حالا براي مسابقات جاکارتا در حال تلاش هستند. روزها در زمين کشاورزي کار مي کنند و بعدازظهرها در زميني که حوالي روستا با تراکتور صاف کرده اند تمرين دو ميداني مي کنند.

جليل مي‌گويد: در روستا زمين مسطح نداريم اما توانستيم زميني را در همين اطراف با تراکتور صاف کنيم تا براي تمرين آماده شود. وقتي از مسابقات خارجي برگشتيم اين پيست را الگوبرداري و خودمان طراحي کرديم. براي دوي با مانع هم با چوب مانع درست کرده ايم. البته چون زمين به اندازه کافي نداريم و به کوه برخورديم، پيستي که ساخته ايم از پيست استاندارد کوچکتر است. همچنين برنامه تمريني را از مربي مان به صورت اينترنتي دريافت مي کنيم. البته در روستاي ما موبايل آنتن ندارد. مسافتي را بايد پياده بپيماييم تا به نقطه‌اي برسيم که اينترنت آنتن بدهد.

آنجا برنامه‌هاي مربي را دانلود و بعد در پيست اجرا مي کنيم. البته براي تمرين صحرانوردي مشکلي نداريم چون کوهستانها و ارتفاعات منطقه خيلي به ما کمک مي کند. واقعا امکانات ما يک هزارم رقبايمان در سطح آسيا و حتي کشور نيست. رقيبان آسيايي از کودکي زير نظر مربي در بهترين پيست‌ها تمرين مي‌کنند اما پيست ما زمين خاکي است. کفش استاندارد براي تمرين و مسابقه دو و ميداني دست‌کم ۵۰۰ هزار تومان است اما کفشي که ما با آن تمرين مي کنيم کمتر از ۲۰۰ هزار تومان ارزش دارد. با همين کفش‌هاي ميخي که مخصوص پيست تارتان است روي زمين خاکي مي دويم که هر لحظه امکان مصدوميت وجود دارد. حتي در داخل کشور رقباي ما حدود ۱۰۰ ميليون براي رقابتهاي انتخابي تيم ملي هزينه مي کنند. اين هزينه ها شامل مربي و کفش و لباس و از همه مهمتر تغذيه است.

وي ادامه مي دهد: ما روزها روي زمين کار مي‌کنيم. وقتي مسابقات در فاصله زماني کوتاه برگزار مي شود به اصطلاح بدن ما خالي مي کند. مربي به ما مي گويد به لحاظ حرفه اي تا ۶ سال ديگر مي‌توانيم بدويم اما شرايط زندگي ما بسيار سخت است. کميته امداد قول‌هايي براي وام اشتغال داده و براي حمايت از ما اعلام آمادگي کرده است اما بايد بررسي کنيم ببينيم چه کسب و کاري مي‌توانيم راه‌اندازي کنيم که در کنار آن امکان تمرين حرفه‌اي هم داشته باشيم. کمتر ورزشکاري در اين سطح درگير معيشت روزمره خود است اما ما امکانات حداقلي براي امرار معاش هم نداريم و با اين شرايط شايد تا يکي ۲ سال ديگر قيد ورزش حرفه‌اي را بزنيم چون به هر حال بايد براي آينده زندگي خودمان برنامه‌ريزي کنيم.