سه شنبه 28 شهريور 1396 - 28 ذي الحجه 1438 - 19 سپتامبر 2017
صفحه اصلي/قرآن


 
 


 










 


 












خروجي RSS

آیا انقاق، همان زکات است؟

آيا انقاق، همان زکات است؟

 

 

محتواى سوره آل عمران

اين سوره داراى بيست بخش است كه خلاصه بخشهاى آن به اين قرار است:
 
بخش اول- (آيه‏هاى محكم و آيه‏هاى متشابه)- در اين بخش، ابتدا سخن از آن است كه خداوند قرآن را به حق و به راستى بر پيامبر نازل كرد و تورات و انجيل را براى هدايت مردم بر پيامبران پيشين فرود آورد و در همين بخش در ضمن آيه‏اى  قرآن را با صفت «(فاروق) يعنى: فرق دهنده بين حق و باطل» به مؤمنان وصف مى‏فرمايد. پس از آن، سخن از تصوير آدمى است در رحم‏ها، و نيز اشاره به آيات «محكم» و «متشابه» است.
 
بخش دوم- (پايه اديان آسمانى يكى است). در اين بخش مى‏فرمايد دارايى و فرزند، آدمى را بى‏نياز نمى‏كند، بلكه چيزى كه آدمى را بى‏نياز مى‏كند عقيده و ايمان او است.
 
بخش سوم: (فرمانروايى به مردم ديگرى داده ميشود) در اين بخش سخن از اين است كه بشر هر چه را پنهان يا آشكار داشته باشد، خدا بر آن آگاه است و روزى برسد كه هر كس، هر چه كرده است از خوب و بد با آن رو برو شود و در آن وقت است كه به شدت خواهد خواست تا ميان او و اعمالش فاصله‏اى پيدا شود.
 
بخش چهارم- (اى مريم، اين از كجا براى تو آمد؟) در اين بخش گفتگو در آن است كه زن عمران كه باردارى را حس مى‏كند، سر به آسمان برمى‏دارد و مى‏گويد: پروردگارا، آنچه در شكم خود دارم مخصوص خدمت تو كردم و نذر تو ساختم پس تو آن را از من بپذير. و داستان ولادت مريم را شرح مى‏دهد.
 
بخش پنجم- (او را به كلمه‏اى بشارت داد) در اين بخش نداى فرشتگان است كه: اى مريم! خداوند تو را برگزيد و پاكيزه ساخت و تو را بر زنان جهان برترى داد و برگزيد، و اينكه او را به كلمه‏اى بشارت داد كه لقبش مسيح و نامش عيسى بن مريم است.
 
بخش ششم- (عيسى از تهمت پاك است)- آيه اول اين بخش را بعضى از مفسران اشاره به كشتن مسيح دانسته‏اند كه مى‏فرمايد: «اى عيسى: من بردارنده روح توأم و بلند كننده توأم بسوى خود و پاك كننده توأم از ميان آنانكه كه كافر شدند و در همين بخش است كه باز اشاره به داستان مباهله با يهويان نجران مى‏شود. و در آيه 61 است كه بعضى قصص را كه به فتح اول و دوم و مصدر است به قصص كه جمع قصه است ترجمه كرده‏اند.
 
بخش هفتم- (دعوت مردم به يگانگى و وحدت كلمه) در آغاز اين بخش است كه محمد(ص) به نام خدا و از جانب خدا مردم را به يگانگى و وحدت كلمه مى‏خواند و اساس ايمان و عقيده را بر پرستش خداوند قرار مى‏دهد، نه پرستش بتها و نه اشخاص.
 
بخش هشتم- (آنان كه پيمان خدا را به بهاى اندك ميفروشند)- در اين بخش اشاره به دسيسه‏هاى يهود است كه با دوستان خود مى‏گفتند: «در آغاز روز، به آنچه بر مؤمنان نازل شد ايمان بياوريد و در پايان روز آن را انكار كنيد تا شكستى ميان گروه مسلمانان بياندازيد»- و پس از آن اشاره به امانت‏دارى بعضى افراد است كه اگر زر فراوان به آنان بدهى، به تو بازگردانند و نيز گروهى هستند كه اگر يك دينار به آنها بدهى، پس نمى‏دهند. 
 

(ابو طلحه انصارى) نزد پيامبر آمد و گفت: اى رسول خدا، تو مي دانى كه مرا بوستانى است برابر مسجد كه در آن نخل فراوان و آب روان است من آن را از همه داراييهايم بيشتر دوست دارم و چون اين آيه را از تو شنيدم آمده‏ام كه اين باغ را به تو بدهم كه در راه خدا انفاق كنى. 

بخش نهم- (پيمان پيامبران)- خدا، پيمان از پيامبران مى‏گيرد و پس از آن به آنها كتاب و حكمت و نبوت مى‏بخشد.
 
بخش دهم- (نخستين خانه‏اى كه براى مردم ساخته شد) درباره اين حقيقت مهم است كه: شما هرگز به نيكويى بزرگ و پاداش عظيم- از بهشت و سعادت- نائل نمى‏شويد مگر اينكه از آنچه در اين دنيا بيشتر دوست داريد در راه خدا به فقرا بدهيد و در اين بخش (آيه 91) آمده است كه باز به توانگران دستور داده شده كه بهترين چيزهايى كه دوست دارند در راه خدا به مستمندان بدهند و در اين آيه است كه مفسران گفتند: مقصود از كلمه «البرّ»: همان بهشت موعود است: و مقصود از كلمه (انفاق) دادن زكات است از مال خويشتن. مفسران تذكر داده‏اند كه اين خطاب به توانگران است كه تا زكات مالشان را ندهند به بهشت نمى‏رسند و نيز نوشته‏اند كه اين خطاب بر همه مؤمنان است از توانگران و نيازمندان- كه هر كس به اندازه خود بدهد- چنانكه در جاى ديگر مؤمنان را- گرچه فقير باشند- با ايثار آنچه دارند ستوده است: «وَ يُؤْثِرُونَ عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ».
 
انفاق
مفسران نوشته‏اند: آن روز كه اين آيه درخشان يعنى: «لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ» بر پيامبر فرود آمد زيد بن حارثه نزد پيامبر آمد و اسبى آورد و گفت: اى رسول خدا، اين يگانه چيزى است كه من بيش از هر چيز دوست دارم، مى‏خواهم آن را در راه خدا به مصرف برسانم، تو آن را از من براى خدا و در راه خدا بپذير، پيامبر اسب را پذيرفت و آن را به اسامة بن زيد داد كه وى را به امرى مهم مأمور كرده بود. و نيز (ابو طلحه انصارى) نزد پيامبر آمد و گفت: اى رسول خدا، تو مي دانى كه مرا بوستانى است برابر مسجد كه در آن نخل فراوان و آب روان است من آن را از همه داراييهايم بيشتر دوست دارم و چون اين آيه را از تو شنيدم آمده‏ام كه اين باغ را به تو بدهم كه در راه خدا انفاق كنى.
 
پيامبر فرمودند: بهتر است آن را براى خويشان خود انفاق كنى و با آن، صله رحم بجا آورى. بو طلحه همين كار را كرد و آن را ميان فرزندان و عموها و نزديكان خويش قسمت كرد.
 
بخش يازدهم- (روزى كه رويهايى سپيد ميشود و رويهايى سياه) در اين بخش به مؤمنان توصيه شده كه از خدا بترسيد و همگى به ريسمان وحدت و يگانگى- به ريسمان خدا- دست بيفكنيد و از هم جدا نشويد.
 
بخش دوازدهم- در اين بخش از بهترين امت و اجتماع سخن گفته شده و صفت چنين امت و جامعه‏اى را چنين فرموده: «كه  آنها به كارهاى پسنديده فرمان مى‏دهند و از كارهاى ناپسند جلوگيرى مى‏كنند.»
 
بخش سيزدهم- سخن از جنگ بدر است.
 
بخش چهاردهم- (بهشتى كه پهناى آن، آسمانها و زمين است) و در اين بخش از رباخواران و در مقابل آنها از گروه مردمى ياد كرده كه در شادى و ناخوشى، مال خود را به فقرا انفاق مى‏كنند و عاقبت هر دو آنها را يكى دوزخ و ديگرى بهشتى قرار داده كه پهناى آن آسمانها و زمين است.
 
بخش پانزدهم- خدا براى هر كس سرنوشتى معين كرده است.
 
بخش شانزدهم- (روزى كه دو گروه روبرو شدند) در اين بخش از جنگ (احد) و بدبختى‏هايى كه دامنگير مجاهدان شد سخن گفته  شده است ...
 
بخش هفدهم- در اين بخش از كساني كه در راه خدا كشته شدند، سخن گفته شده كه آنها به نعمت خداوند شادمانند و آمرزش او را بهتر از مالى مى‏دانند كه ميتوانستند گرد آورند.
 
بخش هيجدهم- (آن كسان كه بخل ميورزند)- در اين بخش به ثروتمندان و توانگران هشدار ميدهد كه در انفاق آنچه بدست آورده‏ايد در راه مردم بخل نورزيد: آنچه را كه از مال و نيرو بخل بورزيد در قيامت طوقى بگردنتان خواهد شد و شرى برايتان فراهم خواهد كرد.
 
بخش نوزدهم- (زندگى دنيا جز متاع غرور، چيزى نيست.) در اين بخش است كه ميفرمايد: هر نفسى طعم مرگ را مى‏چشد و بيگمان مزدهاى شما روز رستاخيز داده خواهد شد و شما در دنيا در اموالتان و در نفوستان آزمايش ميشويد.
 
بخش بيستم- (پروردگارا، تو ما را خوار و رسوا مكن)- در اين بخش ميفرمايد كه گردش روزگار براى خردمندان درس عبرتى است. و در اين بخش است كه پنج دعاى بزرگ و مؤثر آمده است.
 

منابع:
- تفسير نمونه
- تفسير احسن الحديث
- ترجمه و تفسير راهنما، ج 1



 
تعداد بازديد:1199 آخرين تغييرات:89/08/28
نظرات

نظر شما:
نام و نام خانوادگي
پست الكترونيك
نظر