دوشنبه 28 مرداد 1398 - 17 ذي الحجه 1440 - 19 آگوست 2019
صفحه اصلي/اخبار فناوري

آشنایی با جنگنده A-10 ( قسمت سوم)

آشنايي با جنگنده A-10 ( قسمت سوم)

SAS سيستم استانداردي روي A-10 است و انجام مانورهاي سنگين را در اين هواپيما کنترل کرده و تسهيل مي کند.


در قسمت هاي اول و دوم تا حدودي با جنگنده A-10 آشنا شديد. در اين قسمت با وسايل مربوط به اين جنگنده آشنا مي شويد.


سيستم کنترل

SAS سيستم استانداردي روي A-10 است و انجام مانورهاي سنگين را در اين هواپيما کنترل کرده و تسهيل مي کند. بر خلاف F-16 که هدايت آن بدون سيستم هاي کامپيوتري تقريبن غيرممکن است، A-10 به طور طبيعي جنگنده ي پايداري است. علاوه بر LASTE از SAS هم مي توان براي هدفگيري و شليک کمک گرفت، زيرا نيرويي که توپ بسيار قوي هواپيما هنگام شليک به بدنه ي آن وارد مي کند بسيار زياد است. سيستم شليک سلاح در A-10 شامل چندين مرحله است: ابتدا سيستم PAC فعال مي شود که اثر پرتاب ورودي از SAS را خنثا مي کند و به خلبان امکان هدفگيري دقيق تر را مي دهد. در مرحله ي بعد شليک توپ آغاز مي شود و با فعال شدن سيستم SAS هواپيما تقريبن بر روي هدف قفل مي شود. به گفته ي يکي از خلبانان، پس از کشيدن ماشه ي شليک توپ ديگر به راحتي نمي توانيد تصميم خود را عوض کنيد! بلکه پس از کشيدن ماشه ي شليک توپ بهتر است ديگر فقط شاهد نابودي هدف باشيد.  
پيش از نصب سيستم PAC ، خلبانان مي توانستند پس از شليک اقدام به هدفگيري دقيق کنند، ولي پس از نصب اين سيستم، خلبانان با دقت هدفگيري کرده و سپس اقدام به شليک مي کنند. پيش از نصب سيستم LASTE به علت نيروي پس زني شديد توپ، هواپيما تقريبن به اين سو و آن سو پرتاب مي شد و هدايت آن به سمت هدف بسيار مشکل مي گشت. در آن هنگام از مشکلترين وظائف خلبان، حفظ خط آتش روي هدف بود. اين مشکل حاد هم اکنون با نصب سيستم PAC برطرف شده است و پس از کشيدن ماشه، خط آتش کاملن روي هدف متمرکز خواهد شد.
علاوه بر سيستم هدايت خودکار هواپيما (Auto Pilot) که پروازهاي طولاني مدت را براي خلبان، قابل تحمل تر مي سازد، سيستم LASTE ايمني بسيار بيشتري را براي خلباني که با سرعت بالا به سمت هدف زميني شيرجه مي رود فراهم خواهد کرد. سيستم پيشگيري از برخورد با زمين (GCAS) يا (Ground Collision Avoidance System) خلبان را با صداي بسيار بلند از کاهش ارتفاع و احتمال برخورد با زمين آگاه مي کند.
 

عينک ديد در شب يا NVG

بهسازي ديگري که براي A-10 درنظر گرفته شده است، عينک ديد در شب است. پيش از عمليات طوفان صحرا، خلبانان تمريناتي را براي عملياتهاي شبانه انجام مي دادند ولي بخش اصلي تمرينات در روز انجام مي شد. پس از نصب سيستم LASTE که نياز به آن در جريان عمليات طوفان صحرا کاملن اثبات شد، نوبت به نصب سيستم هاي ديد در شب رسيد. خلبانان آمريکايي در نبرد با تانکهاي گارد رياست جمهوري عراق از سنسورهاي خاصي بر روي موشکهاي ماوريک خود براي ديد در تاريکي يا دود و مه استفاده مي کردند. اين سنسورها دود يا حرارت ناشي از موتور تانکها يا حرارت ايجاد شده پس از شليک در لوله ي توپ ها را شناسايي مي کردند و سپس در LCD کابين خود موشک را بر روي هدف مورد نظر از فاصله ي 2 يا 3 کيلومتري قفل کرده و شليک مي کردند.
امروزه سيستم عينکهاي ديد در شب (NVG) يا (Night Vision Goggles) با کمک تجربيات ارزشمند بدست آمده از جنگ خليج فارس بهبود بسياري يافته اند. آزمايشات بلافاصله پس از جنگ آغاز شد و هم اکنون عينک ديد در شب، جزو لاينفک و استاندارد A-10 هاست. با اين حال سيستم NVG بي اشکال نيست. ميدان ديدي که اين عينکه به خلبان A-10 مي دهد حدود 40 درجه مي باشد که اين محدوديت، خلبان را در ماموريتهاي تهاجمي نزديک به سطح زمين با مشکل و خطر جدي رو به رو مي کند. بديهي است که محدوده ي ديد طبيعي بسيار بيشتر از محدوده اي است که با اين عينکها در اختيار خلبان قرار مي گيرد در نتيجه خلبان مجبور است به طور دائم سر خود را به اطراف بچرخاند که مشکلات ديگري پيش مي آيد. ديد بد و ناکافي که افق را تيره و تار مي سازد و موجب ايجاد سرگيجه مي شود از مشکلات ديگر اين عينک هاست. در ضمن خلبان بايد در هنگام فرود يا سوختگيري هوايي اين عينک را از روي صورت بردارد که اين براي خلباني که در تاريکي مطلق پرواز مي کند به هيچ وجه خوش آيند نيست.
NVG ها معمولن با تقويت نورهاي ضعيف محيط کار مي کنند. يک شعاع نوري ضعيف مي تواند براي سيستم هاي NVG کافي باشد و در مقابل نگاه کردن با NVG به ماه کامل در شب همچون نگاه کردن مستقيم به نور خورشيد در وسط روز مي تواند خلبان را به طور موقت ناتوان کند.
در شبهاي مطلقن تاريک و بدون نور ماه، خلبان مي تواند با رها کردن منور، نور لازم را ايجاد کند. علاوه بر منورها از موشکهاي ردياب حرارتي نيز مي تواند استفاده کند ولي مدت نوردهي آنها تنها يک دقيقه است. هر دو روش توجه دشمن را جلب مي کند و از ايمني عمليات به شدت مي کاهد.. براي رفع اين مشکل در آينده ي نزديک خلبانان A-10 قادر خواهند بود از منورهاي ويژه اي استفاده کنند که نوري از خود متصاعد مي کنند که با چشم غيرمسلح قابل ديدن نيست ولي اين منورها به وسيله ي خلباناني که از NVG استفاده مي کنند قابل ديدن هستند. راه حل ديگر منورهاي موشکي هستند که هم اکنون در ارتش استفاده مي شوند و نوري که از خود متصاعد مي کنند با چشم غيرمسلح قابل ديدن نيست. خلبانان باتجربه ي جنگ خليج فارس از بهسازي هاي A-10 براي عملياتهاي روزانه راضي بودند ولي بهسازي هاي مربوط به ديد در شب براي آنها مهمتر مي بوده است. خلبانان از سيستم هاي NVG در مجموع راضي هستند. اين سيستم ها شب را تقريبن به روز تبديل مي کنند.
جنگنده a-10
هنگامي که يک A-10 در نقش هواپيماي پيشرو انجام وظيفه مي کند (Leader) با کمک يک نشانگر ليزري که بر روي انگشت خلبان نصب مي شود مي تواند هدف را به راحتي به ديگر نيروهاي گروه هوايي نشان دهد. خلبان تنها کافي است با انگشت خود به سوي هدف اشاره کند و هر خلبان ديگري که NVG بر سر داشته باشد به راحتي هدف را شناسايي کند، حتا در شرايطي شعاع ليزري نيز ديده مي شود.
در هنگام استفاده از نشانگرهاي ليرزي، خلبانان عينکهاي محافظ در برابر اشعه ي ليزر به چشم مي زنند تا در صورت انعکاس اشعه ي ليزر، چشم آنها صدمه نبيند. از مزاياي استفاده از اين روش، حمله ي گروهي به يک هدف مشخص است. در گذشته اي نه چندانن دور، خلبانان با کمک خط آتش راکتهاي شليک شده از ديگر هواپيماها، هدف را شناسايي مي کردند.
پذيرش هواپيماي A-10 و به خدمت گرفتن آن در ارتش، از سوي خلبانان حمايت مي شود. خلبانان اين هواپيما، عاشق پرواز با آن هستند و از اين پرواز لذت بسيار مي برند. يک خلبان A-10 مي گويد: «براي من اصلن مهم نيست که اين هواپيما چقدر زشت است، من به اين هواپيما عشق مي ورزم» (به نامي که خلبانان براي A-10 انتخاب کرده اند دقت کنيد: گراز زگيل دار )
بهسازي هاي اين هواپيما هنوز ادامه دارد. نصب سيستم مکان يابي جهاني (GPS) ، نصب سيستم ناوبري اينرسيايي (INS) از اين جمله هستند. همچنين يک سيستم پردازش اطلاعات همانند آنچه که در F-15 و F-16 نصب شده است براي A-10 در نظر گرفته شده است که با کمک آن مي توان اطلاعات ماموري;ت، مسير پروازي و ديگر اطلاعات را پيش از انجام ماموريت به کامپيوتر دستگاه سپرد.
 

مدت زمان مورد نياز براي انجام سرويس

مدت زمان استاندارد سرويس اين هواپيما پس از 8000 ساعت است. هرچند که پس از اصلاحات انجام شده در سال 2005 اين زمان به 12000 ساعت افزايش يافته است که انجام اين اصلاحات مدت زمان در سرويس ماندن اين جنگنده را تا سال 2016 تضمين مي کند. اما با انجام تغييرات جديد اعمال شده، زمان سرويس تعميراتي اين هواپيما را بين 18000 تا 24000 ساعت افزايش خواهد داد و باعث خواهد شد اين جنگنده تا سال 2028 همچنان در سرويس باقي بماند. جنگنده a-10

برخي مشخصات فني A-10

ماموريت: پشتيباني نزديک از عمليات نيروهاي زميني
سازنده: Fairchild Republic Co.
پاور: دو موتور توربوفن ساخت جنرال الکتريک TF-34-GE-100
کشش: 9065 پوند براي هر موتور
طول بدنه: 53 فوت و 4 اينچ (16/16 متر)
ارتفاع: 14 فوت و 8 اينچ (42/4 متر)
طول دو سر بال: 57 فوت و 6 اينچ (42/17 متر)
حداکثر سرعت: 420 مايل بر ساعت (56/0 ماخ = 676 کيلومتر بر ساعت)
حداکثر وزن هنگام برخاست: 51000 پوند (22950 کيلوگرم)
برد عملياتي: 800 مايل (1280 کيلومتر)
 

تسليحات

*يک توپ بسيار قدرتمند 30 ميلي متري GAU-8/A
*تا 16000 پوند (7200 کيلوگرم) انواع تسليحات در 8 مقر زير بالها و 3 مقر زير بدنه
*قابليت حمل انواع منحرف کننده هاي موشکهاي ضدهوايي نظير Flare ، Chaff و سيستم هاي پيشرفته ي اخلاگر الکترونيک.
*انواع راکتهاي 75/2 اينچي (7 سانتي متري)
*انواع بمب هاي سقوط آزاد نظير MK82 و MK84 و MK77 و MK20 و بمب هاي سري CBU
*موشکهاي هدايت شونده ي تلويزيوني AGM-65 ماوريک
*موشک هوا به هواي سايدوايندر AIM-9M
*بمب هاي هدايت ليزري GBU10 و GBU12
*قيمت: 13 ميليون دلار
 
 
بخش دانش و زندگي تبيان

منبع:
هوانورد



 
تعداد بازديد:1206 آخرين تغييرات:90/02/20
نظرات

نظر شما:
نام و نام خانوادگي
پست الكترونيك
نظر