دوشنبه 2 اسفند 1395 - 23 جمادي الاول 1438 - 20 فوريه 2017
صفحه اصلي/قرآن


 
 


 










 


 












خروجي RSS

تفاوت روزه با سایر عبادات

تفاوت روزه با ساير عبادات

در بعضي از روايات آمده است که روزه بگيريد براي آنکه طراوت و خرمي و شادابي غير ماه مبارک را از دست بدهيد؛ زيرا آنها نشاط کاذب و زودگذر است.


روزه مال خدا است و او جزايش را مي دهد روزه تنها براي خداست و هيچ مشرک و بت ‏پرستي، براي تقرّب به بت روزه نگرفته است. چون روزه يک فرمان الهي است. ساير عبادات، مورد شرک قرار گرفته و براي غير خدا هم انجام شده اما خداي متعال روزه رابه خود اسناد مي دهد.


 
در بعضي از روايات آمده است که روزه بگيريد براي آنکه طراوت و خرمي و شادابي غير ماه مبارک را از دست بدهيد؛ زيرا آنها نشاط کاذب و زودگذر است. وقتي انسان روزه گرفت و به آن دل بست، کم کم به باطن روزه پي مي‏ برد. باطن روزه انسان را به لقاي حق مي‏کشاند که خداي سبحان فرمود: «الصّوم لى وأنا أجزى به» روزه مال من است و من شخصاً به آن جزا مي‏دهم. اين تعبير فقط درباره ي روزه وارد شده است.
همه اشيا و موجودات جهان امکان از آن خداست. چيزي در جهان خلقت نيست که مال خدا نباشد؛ چون مخلوق و مملوک اوست. چشم و گوش ما هم از آنِ خداست: « أَمَّن يَمْلِكُ السَّمْعَ والأَبْصَارَ » (يونس آيه 31)
اميرالمؤمنين (س) فرمود: «… أعْضاؤکم شهوده و جوارحکم جُنوده و ضمائرکم عُيونه وخَلَواتکم عِيانه»؛ مواظب باشيد، بدانيد در خلوت و جلوت، نهان و آشکار، در محضر خداي سبحان هستيد. خلوات شما جلوات عيون و مَشهد و مرآي اوست.
چيزي در جهان نيست که به ياد حق و خداي سبحان نباشد. اين انسان است که گاهي غافل است و گاهي غير غافل. فرشته‏ ها نفس ها را مي‏شمارند که براي چه انسان نفس مي‏کشد. وقتي به فرموده قرآن سرتاسر جهان، مِلک و مُلک خداست ، همه اعضا و جوارح ما سپاه حق است: « وَلِلَّهِ جُنُودُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ » (فتح آيه 4)
اين که فرمود: روزه مال من است، خصوصيتي را مي ‏رساند که قابل ملاحظه و دقت است.
گاهي انسان از سحر تا افطار امساک مي ‏کند؛ اين يک درجه روزه ‏داري است؛ تلاشي است که حداکثر در قيامت نسوزد يا وارد بهشت بشود؛ بهشتي که «جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ » ؛ امّا به آن بهشت که «فَادْخُلِي فِي عِبَادِي. وَادْخُلِي جَنَّتِي » (سوره فجر آيات 29و30) ؛ و در ميان بندگان من درآى، و در بهشت من داخل شو.
امّا درباره ي روزه ‏دار خداي سبحان فرمود: من خودم جزا مي‏دهم. اين جزء احکام و آداب روزه نيست؛ لذا نه در سلسله بحث هاي واجب و مستحب که فقه عهده ‏دار آن است آمده و نه در بحث هاي آداب روزه؛ بلکه جزو حکمت هاي عبادت است که چگونه انسان به جايي مي‏رسد که خداوند متعال مستقيماً جزاي او را به عهده مي ‏گيرد
روزه، ضمن اينکه حکم و ادبي خاص دارد، حکمتي هم دارد که آن لقا و محبّت خداست.
اين حديث در انسان شوق ايجاد مي‏کند تا عاشق شود. انسان تا مشتاق نباشد، تلاش نمي‏ کند و تا تلاش نکند، نمي‏ رسد. وقتي روزه مال خدا بود، خدا هم شخصاً جزاي روزه‏ دار را بر عهده گرفته است.
مرحوم مولي محمد تقي مجلسي که گذشته از مقام شامخ فقاهت در بسياري از معارف اسلامي و علوم عقلي نيز اهل نظر بوده است، مي‏ گويد: خداي سبحان به اين معنا اکتفا نکرد که بفرمايد: «الصوم لى». فرمود: «أنا أجزى به». ضمير متکلم وحده را قبل از فعل ذکر کرده و با ذکر کلمه «أنا» خودش را مطرح مي‏کند که: روزه مال من است و من هستم که جزاي روزه ‏دار را مي‏ دهم .

چگونگي پاداش

ماه رمضان
به کساني چون اولياي الهي که روزه‏ هاي مستحبي مي‏ گيرند و سهميه افطار خود را به يتيم و اسير و مسکين مي‏دهند، در عين حال که "جنّاتٍ تجري من تحتها الأنهار" در اختيار آنهاست، مي‏ فرمايد: «فَادْخُلِي فِي عِبَادِي . وَادْخُلِي جَنَّتِي » زيرا براي مطلب بالاتري، روزه مي‏ گيرند. امّا آنها که براي ورود به بهشت و براي استفاده از ميوه ‏هاي دلپذير آن روزه مي‏گيرند، تنها نوعي سوداگري دارند.
از موارد فرق بين روزه و ساير عبادات همين است که درباره اعمال ديگر، ملائکه الهي هنگام مرگ به استقبال مؤمنين مي‏ آيند که: "سلامٌ عليکم طبْتم فادْخلوها خالدين" درهاي بهشت را باز مي‏کنند و مي‏گويند از هر دري که خواستيد بفرماييد. امّا درباره روزه ‏دار خداي سبحان فرمود: من خودم جزا مي‏دهم. اين جزء احکام و آداب روزه نيست؛ لذا نه در سلسله بحث هاي واجب و مستحب که فقه عهده ‏دار آن است آمده و نه در بحث هاي آداب روزه؛ بلکه جزو حکمت هاي عبادت است که چگونه انسان به جايي مي‏رسد که خداوند متعال مستقيماً جزاي او را به عهده مي ‏گيرد.
ابن اثير مي‏گويد: يکي از نکاتي که خداي سبحان بر اساس حديث قدسي «الصّوم لى وأنا أجزى به» فرموده اين است که در هيچ ملّتي از ملل شرک و بت ‏پرستي، براي بت ها روزه نمي‏ گرفتند. اگر چه براي بت ها نماز مي‏ خواندند، قرباني مي‏کردند و مراسم ديگر داشتند. روزه تنها براي خداست و هيچ مشرک و بت ‏پرستي، براي تقرّب به بت روزه نگرفته است. چون روزه يک فرمان الهي است. ساير عبادات، مورد شرک قرار گرفته و براي غير خدا هم انجام مي‏دادند. اما خداي متعال روزه را به خود اسناد داده و شخصاً جزاي روزه ‏دار را به عهده گرفته است .
 
* برگرفته از کتاب حکمت عبادات حضرت آيت الله جوادي آملي،ص131
منبع: مجله الکترونيکي اسراء، شماره 18، مرداد 1390.
 
بخش قرآن تبيان



 
تعداد بازديد:899 آخرين تغييرات:90/05/19
نظرات

نظر شما:
نام و نام خانوادگي
پست الكترونيك
نظر