سه شنبه 26 تير 1397 - 4 ذي القعده 1439 - 17 ژولاي 2018
صفحه اصلي/مقالات

فقط ۱۷ دقیقه برای خدا !!

fiogf49gjkf0d

فقط ۱۷ دقيقه براي خدا !!

در اول وقت خدا ندا مي دهد و پس از آن شيطان اسباب فراموشي را مهيا خواهد کرد.

روزها در پي هم مي آيند و مي روند. زندگي اکثر ما روندي يک نواخت به خود گرفته است و برنامه اي ثابت بر آن حاکم است. در يک روز معمولي، اگر تأمين معاش خانواده را بر عهده داشته باشيم، صبح از خواب برخاسته به سر کار مي رويم. در محل کار مشغول انجام وظايف مي شويم. بعد از ظهر خسته به خانه بازگشته اندکي استراحت مي‌کنيم. سپس اوقاتي را با خانواده سپري کرده و به تماشاي تلويزيون، خوردن و آشاميدن مي پردازيم و در آخر نيز با رفتن به رختخواب خود را براي فردايي ديگرآماده مي‌کنيم.

ديگر افراد جامعه نيز هر يک به فراخور شرايطي که دارند روزگار را سپري کرده و لحظه ها را طي مي‌کنند. بسياري از ما در روز زماني نسبتاً طولاني را براي ديدن فيلم هاي تکراري و غير تکراري، که بعد از مدتي فراموشمان خواهند شد مي گذاريم. زمان هايي را پاي صحبت افرادي مي نشينيم که شايد جز خستگي روح، نتيجه ديگري برايمان نداشته باشد. اوقاتي را به انجام کارهايي مي پردازيم که دوستشان نداريم. فرمان روسا و بالادستان در رأس امور زندگيمان قرار دارد. در اين هنگام اگر بانگ اذان شنيده شود خود را به نشنيدن زده و بسياري از کارها را مقدم بر آن مي داريم. نمازي که در روز ۱۷ دقيقه بيشتر از وقت ما را نخواهد گرفت.

پاسخ خدا را به موقع دهيد!

حال همان شرايط پيشين را تصور کنيد. مشغول کار حساسي هستيد که اذان مي‌گويند. در بسياري از موارد چنان غرق کار هستيد که اصلا بانگ اذان را نمي شنويد و يا با وجود آنکه صدا را شنيده ايد توجيهاتي براي خود آورده و نهايتاً خواندن نماز را به پس از انجام کارتان موکول مي‌کنيد! در هنگام تماشاي فيلم و نشستن در کنار خانواده اگر اذان گفته شود با خود خواهيد گفت اگر من الان براي خواندن نماز بروم ممکن است فرزندان يا همسرم دلگير شوند و يا چون حواسم به ادامه فيلم و اتفاقات آن است به خوبي نمي توانم با خداي خود صحبت کنم! در هنگامه مشکلات شايد با خودبگوييد خدا خود مي داند چقدر درگير انجام اين امور هستم و از من توقع ندارد که بلافاصله براي اقامه نماز برخيزم و بسياري توجيهات ديگر!

اما آيا چنين نيست که خدا حاکم کل جهان و رب العالمين است؟! آيا همه چيز دريد قدرت او قرار ندارد؟! ما را چه شده است که فرمان رئيسي خاکي را بي  هيچ وقفه  اي انجام مي  دهيم اما پاي سخن مالک مُلک که مي رسد از خود سستي نشان مي دهيم. مگر در اين عالم کسي بيشتر از خدا در حق ما خوبي کرده است؟! چه کسي بيش از او به گردن ما حق دارد؟! به جز او چه کسي است که در لحظه لحظه حياتمان ـ اگر اندکي دقت کنيم ـ ياري رسانمان بوده است؟!

و کيست که نعمت  هايش از شمارش خارج است و چه کسي است که بي  منت دوستمان داشته باشد؟!... با اين همه حاضر نيستيم دقايقي را به صحبت کردن با او اختصاص دهيم. صبح ها خوابمان مي آيد و معمولاً نمازهايمان قضا شده يا آخروقت خوانده مي‌شود. ظهرها درگير کار و مشکلات بوده و يا سنگيني خواب ظهرچشمانمان را گرفته است.

در هنگامه مغرب نيز بودن با خانواده و سرگرمي ها و درگيري هاي وقت غروب از رفتن به پيشگاهش دورمان مي سازد. در حالي که يک رکعت نماز صحيح بدون آنکه مستحباتش به جا آورده شود و تنها با در نظرگرفتن واجبات، تنها و تنها يک دقيقه از وقت ما را خواهد گرفت و در يک حساب کلي در روز ۱۷ دقيقه براي خواندن نماز کافي است.

نمازي که خواندن اول وقت آن برکات فراوان با خود به همراه خواهد داشت. به قول آيت الله بهجت(ره): اگر کسي مقيد باشد نماز را در اول وقت بخواند به جايي که بايد برسد مي رسد. (بهجت عارفان در حديث ديگران، ص ۱۲۱)

نماز اول وقت وسيله اي است براي شناخت شيعيان چنانکه امام صادق (عليه السلام) فرموده اند: "شيعيان ما را در اوقات نماز آزمايش کنيد که چه اندازه به فکر نمازشان هستند". (سفينه بحار، ج ۲، ص ۴۴) بسياري از ما به خوبي تجربه کرده ايم که اگر نماز در اول وقت خوانده نشود به دلائل مختلف تا آخر وقت به عقب خواهد افتاد و يا حتي فراموش مي‌گردد. در اول وقت خدا ندا مي دهد و پس از آن شيطان اسباب فراموشي را مهيا خواهد کرد. چنانچه پيامبر اکرم (صلي الله عليه و آله) فرمودند: "اي علي! هر گاه وقت نمازت رسيد آماده آن شو وگرنه شيطان تو را سرگرم خواهد کرد".

نتيجه:  

نماز زماني است براي سخن گفتن با معبود بي همتا، لحظه اي است براي حاضر شدن در پيشگاه حضرت حق. هنگامه اي است که رئيس روسا صدايمان مي زند. وقتي است که يار ديرين دعوتمان مي‌کند. اگر اين گونه به نماز نگاه کنيم همواره مشتاقش خواهيم شد و در بهترين زمان ممکن آن را به جاخواهيم آورد.  امام صادق عليه السلام فرمود: هر نمازى دو وقت دارد: اوّل و آخر. اوّل وقت، بهترين آن است. هيچ کس نبايد نماز را بدون علّت به آخر وقت بيندازد. آخر وقت فقط براى بيمار و عليل و کسى که عذرى دارد، قرار داده شده است. اوّل وقت [مايه ]خشنودى خداست و آخر وقت [باعث ]آمرزش خدا. (بحار الأنوار: ۸۳/۲۵/۴۷)

منبع : ido.ir
تعداد بازديد:603 آخرين تغييرات:94/06/08
نظرات

نظر شما:
نام و نام خانوادگي
پست الكترونيك
نظر