دوشنبه 30 مهر 1397 - 12 صفر 1440 - 22 اكتبر 2018
صفحه اصلي/خانواده

فاصله سنی مناسب بین بچه ها چقدر است؟

فاصله سني مناسب بين بچه ها چقدر است؟

هميشه والدينم پيش از آن که من متوجه چيزي شوم، آن را رفع و رجوع کرده اند! حال مي ترسم با اين همه ناپختگي، چگونه مي توانم با مشکلات زندگي آينده ام مواجه شوم! شايد رفتار والدينم به اين دليل است که من تک فرزندم.

«شهناز دختر بيست ساله اي است که راجع به خود احساس نگراني مي کند، او مي گويد: از وقتي چشم باز کردم همه جا پدر و مادرم را ديديم که چون کوه، پشتم ايستاده اند و اجازه نمي دهد خمي بر آبرويم بيايد، اين حالت خيلي دوست داشتني بود اما چند وقتي است، متوجه شده ام که هيچ از خودم ندارم، نمي توانم تصميم بگيرم و خوب و بد را از هم تشخيص دهم، هميشه دودل و مردد هستم  و براي انجام هر کاري وقت بسياري را تلف مي کنم، انگاري امروز و فردا کردن عادتم شده است. شايد باورتان نشود، من در اين سالها تجربه سخت و ناگواري در زندگي ام تجربه نکرده ام.»

تک فرزند بودن، بر مراحل رشد کودک تاثير شگرفي دارد. برخي از کودکان خانواده هاي تک فرزند بلوغ زودرس دارند و با آمادگي و تجربه زياد به سن بلوغ پا مي گذارند. کودک تک فرزند در خانواده اي رشد مي کند که افراد بالغ حضور پررنگي دارند و زندگي در يک محيط بزرگسال  باعث مي شود برخي از تک فرزندان، به لحاظ روحي و رواني  بسيار سريعتر رشد كنند و دنيا را از ديد بزرگسالان ببينند. اين کودکان معمولا بيش از زمان معمول شروع به سخن گفتن مي کنند و حتي ممکن است به تقليد از والدين شان،  چون بزرگسالان رفتار کنند، به گونه اي که گاه موجب برانگيختن تحسين و تعجب ديگران مي شوند.

تحقيقات روان شناسي نيز نشان مي دهد که بهترين فاصله سني بين دو کودک کمتر از يک سال يا بيشتر از ۴ سال است

اگر چه بلوغ اجتماعي اين کودکان، گاهي به حال آنان مفيد است، چرا که  آنان زودتر از ديگر کودکان با مسائلي روبرو مي شوند که مواجه با آنها در سنين بالاتر ناگزير است. مثلا به خوبي والدين شان را درک مي کنند، مي توانند ديدگاه هاي خود را به راحتي بيان کنند و يا زودتر وارد عرصه فعاليت اقتصادي شوند، اما بسياري از تک فرزندان از اين که نتوانسته اند طعم کودکي و نوجواني را بچشند و به اصطلاح بچگي و جواني کنند، بسيار شاکي اند، اگر چه اين تنها روي خوشايند اين سکه است در روي ديگر آن، در بيشتر موارد با بزرگسالان کودک نمايي مواجه مي شويم که بلوغ شان بسيار دير شده است.

بلوغ روحي و رواني پديده اي است اکتسابي، اگر چه نمي توان نقش ارث را نيز، ناديده گرفت. اين بلوغ مواردي چون خودآگاهي، واقع بيني، قدرت تشخيص و انتخاب، توانايي تصميم گيري، استقلال فکري را شامل مي شود که به راحتي و به خودي خود به دست نمي آيند، بلکه  به مواجهه و تجربه هايي سخت و طاقت فرسا نياز دارد که بدان طريق، فرد خود را  به چالش بکشد و  توانايي هاي دروني اش را به منحصه ظهور برساند. کودکي که تک فرزند خانواده است، معمولا کمتر در معرض مشکلات و تجربه طرد، شکست و ناکامي قرار مي گيرد، که اين عامل  باعث مي شود فرد شرايطي را که لازمه بلوغ روحي- رواني است را هرگز تجربه نکند.
البته تک فرزند بودن به مانند شمشير دولبه است که رفتار و شيوه هاي تربيتي والدين، نقش مهمي در مثبت و منفي بودن آن دارد، از اين رو، اين تصور را که تک فرزندي باعث بروز
اختلالات رواني در فرد مي شود، بايد کنار گذاشت و به يقين پذيرفت که عوامل بسيار زيادي مثل سن والدين، سطح اجتماعي و اقتصادي خانواده، ويژگي هاي شخصيتي، ناسازگاري خانوادگي، عملکرد ضعيف والدين، الگوهاي تربيتي نادرست، محروميت از وجود يکي از والدين، تراکم جمعيت اعضاي خانواده و محل سکونت، در بروز اختلالات نقش دارند. به هر حال بايد هوشيار بود و حتي با تخمين کمترين احتمال بروز نيز، از وقوع آن جلوگيري نمود. 

فرزند دوم چه موقع؟

بسياري از زوجيني که به فکر فرزند دوم افتاده اند، بي شک به پاسخ موجه و قطعي براي پرسش «آيا بايد فرزند دومي داشته باشند يا نه؟» دست  يافته اند و حالا درگير حل اين مساله هستند که «چه وقت بايد براي دومين فرزند اقدام کنند؟»  به راستي چه فاصله سني بين بچه ها مناسب است؟ 

تک فرزند بودن به مانند شمشير دولبه است که رفتار و شيوه هاي تربيتي والدين، نقش مهمي در مثبت و منفي بودن آن دارد

متخصصان زنان و زايمان براي سلامت مادر و جنين و جلوگيري از تولد کودکان کم وزن و نارس، فاصله بين بارداري اول و دوم را  ۲۴ تا ۳۵ ماه عنوان مي کنند، اين در حالي است که بسياري از تحقيقات روان شناسي نيز نشان مي دهد که بهترين فاصله سني بين دو کودک کمتر از يک سال يا بيشتر از ۴ سال است. اين فاصله سني براي ارتباط کودکان با والدين شان، رقابت بين فرزندان و عزت نفس هر يک از آنها، بهترين فاصله است. کودکان زير يک سال، چون احساسي در مورد وضعيت منحصر به فرد خودشان در زندگي ندارند، پس به احتمال کمتري با حضور تازه وارد دچار مشکل مي شوند. همچنين کودکاني که بيشتر از 4 سال دارند، به ميزان لازم، زندگي و شخصيت خودشان را شناخته اند و فرصت کافي براي لذت بردن از توجه خاص والدين شان را نيز داشته اند.  اگر چه در مورد چگونگي فاصله سني فرزندان، مادران نظرات متفاوتي دارند، برخي از داشتن دو فرزند با فاصله زياد راضي و برخي ناراضي اند، عده اي از فاصله سني کم فرزندان شان راضي نيستند و اما بعضي ها از فاصله سني کمتر از يک سال و نيم هم ابراز رضايت مي کنند.

فرزند دوم را براي خود خودش بخواهيد

انديشه فرزندآوري والدين، قبل از انعقاد نطفه کودک،  نقش بسيار مهم و اساسي درشخصيت، پرورش و تربيت کودک دارد. معمولا درمورد فرزند اول، زوج، با ذوق و شوق و ميل دروني شديد اقدام به فرزند آوري مي کنند که اين احساسات مثبت در فطرت و شخصيت کودک تاثير چشمگيري دارد. همين تصور بايد در مورد فرزند دوم هم رعايت شود، اگر فرزند دوم براي پرکردن خلاء تنهايي فرزند اول و پيشگيري از لوس شدن او به دنيا بيايد، وي همواره احساس طفيلي بودن مي کند و هرگز نمي تواند جايگاه واقعي خود در زندگي را پيدا کند چرا که فرزند دوم براي خدمت کردن به فرزند اول پا به اين دنيا گذاشته است که اين موضوع در زندگي فردي و اجتماعي و چگونگي تعاملات وي با ديگران اثر گذار خواهد بود. اين نکته بسيار مهمي است که والدين بايد بدانند که چرا به وجود فرزند ديگري در خانواده نياز است!

 

نسرين صفري - بخش خانواده ايراني تبيان

تعداد بازديد:588 آخرين تغييرات:94/08/19
نظرات

نظر شما:
نام و نام خانوادگي
پست الكترونيك
نظر