دوشنبه 25 تير 1397 - 3 ذي القعده 1439 - 16 ژولاي 2018
صفحه اصلي/دين و انديشه

چرا گاهی به قرآن، کریم و گاهی مجید می گویند؟/ صفات قرآن در قرآن

پاسخگويي به سؤالات ديني؛

چرا گاهي به قرآن، کريم و گاهي مجيد مي گويند؟/ صفات قرآن در قرآن

قرآن وجوه حسن و نيکي بسياري دارد که آن ها با صفاتي بيان مي شوند و در خود قرآن تعدادي از اين صفات بيان شده است اما از بين اين اوصاف، دو وصف کريم و مجيد، مشهورتر شده اند.

به گزارش خبرنگار مهر ، قرآن وجوه حسن و نيکي بسياري دارد که آن ها با صفاتي بيان مي شوند و در خود قرآن تعدادي از اين صفات بيان شده است، از جمله:

۱. با شکوه: «وَ الْقُرْءَانِ الْمَجِيدِ»[ق/۱]

۲. کريم به معناي ارجمند: «إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَريمٌ»[واقعه/۷۷]

۳. حکيم به معناي حکمت‌آموز: «وَ الْقُرْءَانِ الحْكِيمِ»[يس/۲]

۴. عظيم به معناي بزرگ: «وَ الْقُرْءَانَ الْعَظِيمَ»[حجر۸۷]

۵. عزيز به معناي قوي و محکم: «وَ إِنَّهُ لَكِتَابٌ عَزِيزٌ»[فصلت/۴۱]

۶. مبارک به معناي خجسته: «وَ هَاذَا ذِكْرٌ مُّبَارَكٌ»[انبياء/۵۰]

۷. مبين به معناي روشن‌گر: «وَ قُرْءَانٍ مُّبِينٍ»[حجر/۱]

۸و۹. متشابه به معناي همانند "کتابي که آياتش در لطف‌، زيبايي‌، عمق و محتوا همانند يک ديگر است" و مثاني به معناي مکرر: «اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الحْدِيثِ كِتَابًا مُّتَشَابِهًا مَّثَانىِ» [سورة زمر/۲۳]

۱۰. عربي به معناي زبان روشن‌، گويا و فصيح. «قُرْءَانًا عَرَبِيًّا»[يوسف‌/۲]

۱۱. غير ذي عوج به معناي کژ نبودن. «قُرْءَانًا عَرَبِيًّا غَيرْ ذِى عِوَجٍ»[زمر/۲۸]

۱۲. ذي الذکر به معناي پراندرز. «الْقُرْءَانِ ذِى الذِّكْرِ»[ص‌/۱]

۱۳و۱۴ . بشير به معناي بشارت‌گر و نذير به معناي هشدار دهنده. «بَشِيرًا وَ نَذِيرًا»[فصلت‌/۴]

۱۵. قيم به معناي راست و درست. «قَيِّمًا»[کهف‌/۲]

اما از بين اين اوصاف، دو وصف مشهورتر شده و غالبا همراه ذکر قرآن، بيان مي شوند. که دو واژه کريم و مجيد هستند.

کريم از ماده كرم (بر وزن فرس) است و كرامت بمعنى سخاوت، شرافت، نفاست و عزّت است.پس كريم بمعنى سخى است همچنين بمعنى نفيس و عزيز است و هر چيزيكه در نوع خود شريف است با كرم توصيف ميشود. و قرآن كريم: يعنى قرآن شريف و محترم و گرانقدر.[۱]

صفت کريم بيانگر آن است که قرآن عزيز و گرامي است، چون سخن خدا است که بر پيامبر(ص) وحي شده است. برخي گفته‌اند کريم است، چون عطا و بخشش آن زياد است. قرآن به صفت کريم ناميده شده، چون دلايلي را که به حق مي‌رساند، به خوبي ارائه کرده است. برخي گفته‌اند کريم اسم جامع و شامل است براي هر چيز که مورد ستايش قرار مي‌گيرد و قرآن به خاطر پديده‌هاي مورد ستايشي که در آن قرار دارد (مانند هدايت و نور و بيان و حکمت) کريم ناميده شد، چون فقيه از آن ياد مي‌گيرد و به وسيله آن استدلال مي‌کند؛ نيز حکيم از آن کمک مي‌گيرد و با آن احتجاج مي‌کند و برهان اقامه مي‌نمايد؛ چنان که اديب از آن بهره مي‌گيرد و به وسيله آن تقويت مي‌شود، پس هر دانشمندي، ريشه و اصل علم خود را از آن مي‌گيرد. جهات ديگري نيز در علت اين نام‌گذاري گفته‌اند که در تفاسير ذکر شده است.[۲]

و " مجيد" از ماده" مجد" به معنى گستردگى شرافت و جلالت است، و اين معنى درباره قرآن كاملا صادق مى‏باشد، چرا كه محتوايش عظيم و گسترده، و معانيش بلند و پرمايه است، هم در زمينه معارف و اعتقادات، و هم اخلاق و مواعظ، و هم احكام و سنن.[۳]

صفت مجيد بيانگر يکي ديگر از ويژگي هاي کلام خدا و قرآن است، و آن اينکه اين کتاب مجد و عظمتي به انسان مي‌بخشد که هيچ کتابي ديگري نمي‌بخشد، زيرا کلام خدايي است که بالاتر از او چيزي نيست؛ نيز کتابي است که باطل در آن راه ندارد و دست تحريف بدان نرسيده، همچنين زياده و کاستي در آن راه نيافته است.[۴]

[۱]. قاموس قرآن، ج‏۶، ص: ۱۰۳.

[۲]. لباب التأويل في معاني التنزيل، علاءالدين علي بن محمد بن ابراهيم، ج ۴، ص ۲۴۲.

[۳]. تفسير نمونه، ج‏۲۶، ص: ۳۵۳.

[۴]. تفسير ثعلبي، ج۹، ص ۲۱۹.

تعداد بازديد:910 آخرين تغييرات:94/11/13
نظرات

نظر شما:
نام و نام خانوادگي
پست الكترونيك
نظر