چهارشنبه 24 مرداد 1397 - 3 ذي الحجه 1439 - 15 آگوست 2018
صفحه اصلي/اخبار فناوري

حمل هدفمند داروی ضد سرطان ریه با فناوری نانو

توسط محققان ايراني صورت گرفت؛

حمل هدفمند داروي ضد سرطان ريه با فناوري نانو

محققان دانشگاه علوم پزشکي تبريز موفق به سنتز يک نانوحامل کامپوزيتي به‌منظور دارورساني هدفمند داروي ضد سرطان ريه شده‌اند.

به گزارش گزاري مهر به نقل از ستاد ويژه توسعه فناوري نانو، شيمي‌درماني يکي از راه‌هاي رايج درمان سرطان محسوب مي‌شود. اما يکي از معايب بزرگ اين روش، عدم انتخابي بودن داروي ضد سرطان است. بدين معني که دارو علاوه بر اينکه موجب مرگ سلول سرطاني مي‌شود، بر سلول‌هاي سالم نيز مؤثر است و بر آن‌ها نيز اثر مخرب خواهد داشت. ازاين‌رو سيستم‌هاي دارورساني نوين جهت غلبه بر اين مشکلات موردتوجه قرار گرفته‌اند.

در اين سيستم‌ها، زمان، مکان و سرعت آزاد شدن دارو به‌خوبي کنترل خواهد شد؛ بنابراين علاوه بر افزايش بازدهي درماني دارو، اثرات جانبي آن نيز به‌طور قابل توجهي کاهش خواهد يافت.

ابوالفضل اکبر زاده، محقق اين طرح ضمن اشاره به دوکسوروبيسين به‌عنوان يکي از قوي‌ترين و پرمصرف‌ترين داروهاي ضد سرطان، در خصوص اهداف دنبال شده در اين طرح گفت: هدف از اجراي اين طرح توسعه‌ يک نانوحامل کامپوزيتي مغناطيسي بوده است که بتوان با آن داروي دوکسوروبيسين را به‌صورت هدفمند جهت درمان سرطان ريه مورد استفاده قرار داد.

وي افزود: اين نانوحامل ها قابليت حمل مقادير بيشتري از دارو را از خود نشان مي‌دهند، زيست سازگاري بالايي با محيط بيولوژيکي درون بدن دارند و به دليل دارا بودن خواص مغناطيسي مي‌توان آن‌ها را به‌وسيله‌ يک ميدان مغناطيسي خارجي به بافت موردنظر هدايت کرد.

به گفته وي، استفاده از اين نانوحامل‌ها موجب کاهش اثرات جانبي مخرب دارو بر بافت‌هاي سالم شده و به دوزهاي پايين‌تري از دارو جهت اثر مطلوب نياز خواهيم داشت که کاهش هزينه‌ درماني را در پي دارد.

اين محقق اظهار داشت: در اين پژوهش، نانوذرات مغناطيسي اکسيد آهن توسط پليمرهاي زيست سازگار «پلي لاکتيد-گليکوليد» پوشش داده و اصلاح شدند؛ اين نانوذرات دوجزئي حاوي داروي ضد سرطان نسبت به تغيير«pH» حساس هستند و در شرايط «pH» اسيدي که مربوط به شرايط وجود تومور سرطاني است، دارو را آزاد مي‌کنند.

اکبرزاده ادامه داد: اين موضوع سبب مي‌شود سرعت، مکان و زمان رهاسازي دارو کنترل شود و بازدهي درماني دارو افزايش يابد.

وي در رابطه نحوه‌ سنتز و ارزيابي اين نانوحامل افزود: در ابتدا «کوپليمر کوپليمرآمفيفيليک پلي لاکتيد- کو- گليکوليد – پلي اتيلن گليکول» با درصدهاي وزني مختلف از PEG۱۰۰۰ ، PEG۴۰۰۰و PEG۶۰۰۰ سنتز شدند؛ اين پليمرهاي سنتز شده به‌منظور کپسوله کردن همزمان دوکسوروبسين و نانوذرات مغناطيسي اکسيد آهن به کار گرفته شدند.

وي افزود: ساختار شيميايي کوپليمر سنتز شده با استفاده از آزمون‌هاي FTIR و ۱H-NMR را ارزيابي کرديم؛ سپس جهت تعيين جرم مولکولي کوپليمر نيز از روش کروماتوگرافي نفوذ ژلي استفاده شد. اين نانوحامل‌هاي مغناطيسي تا مرحله‌ي تجاري‌سازي پيش رفته‌اند.

اين تحقيقات حاصل تلاش‌هاي دکتر ابوالفضل اکبرزاده و دکتر سودابه داوران، اعضاي هيأت علمي دانشگاه علوم پزشکي تبريز و ام البنبن ابراهيمي ، الهام عباسي و نسرين نيک ضمير، دانشجويان مقطع کارشناسي ارشد اين دانشگاه است. نتايج اين کار در مجله‌ Artificial Cells, Nanomedicine, and Biotechnology: An International Journal (جلد ۴۴، شماره‌ ۱، سال ۲۰۱۶، صفحات ۲۹۰ تا ۲۹۷) به چاپ رسيده است.

همچنين از اين طرح، يک اختراع با عنوان « تهيه و ارزيابي invitro دوکسوروبيسين بارگذاري شده در نانوذرات مغناطيسي با پوشش فيزيکي پليمر براي درمان سرطان ريه» با شماره ۷۸۴۵۶ به ثبت رسيده است.

تعداد بازديد:542 آخرين تغييرات:95/02/19
نظرات

نظر شما:
نام و نام خانوادگي
پست الكترونيك
نظر