شنبه 28 دي 1398 - 22 جمادي الاول 1441 - 18 ژانويه 2020
صفحه اصلي/خانواده

زندگی با یک بیمار اسکیزوفرنی

ذهن من آرام نيست، مادرم!

زندگي با يک بيمار اسکيزوفرني

مي خواهيم از بيماري صحبت کنيم که بيمار در مواجه با اين اختلال، دچار ازکارافتادگي فرايندهاي فکري و پاسخگويي عاطفي ضعيف مي شود و کم کم در عملکرد اجتماعي يا شغلي دچار اختلال مي شود. اگر در کنار اين بيمار در يک خانواده زندگي مي کنيد، بهتر است بدانيد شما جزء اصلي تيم درمان محسوب مي شويد. 

 

 روان گسيختگي يا اسکيزوفرني يک اختلال رواني است که معمولاً خود را به صورت توهم شنيداري، توهم هاي جنون آميز يا عجيب و غريب، يا تکلم و تفکر آشفته نشان مي دهد. اين بيماري در بين همه بيماري هاي عمده روان شناختي از همه وخيم تر است. شروع علائم معمولاً در دوران نوجواني رخ مي دهد، با يک شيوع در طول زندگي جهاني در حدود 0.3 -0.7درصد تشخيص بر اساس مشاهده رفتار و تجارب گزارش شده بيمار است.

توهم هاي عجيب و غريب سهم او

فرد مبتلا به اسکيزوفرني ممکن است، دچار توهم هايي شود (که اغلب به صورت شنيدن صداها گزارش شده است)، خيالات (اغلب عجيب و غريب يا سرکوب گرانه در طبيعت) و آشفتگي فکري و کلامي مي باشند. مورد دوم ممکن است از دست دادن قطار انديشه، تا جملات با اتصال نامنظم در معني، تا تناقض شناخته شده به عنوان آشفته گويي در موارد حاد متغير باشد. گوشه گيري اجتماعي، نامرتبي لباس و بهداشت، و از دست دادن انگيزه و قضاوت تماماً موارد عادي موجود در اسکيزوفرني مي باشند. اغلب الگوي قابل مشاهده اي از مشکل عاطفي وجود دارد، براي مثال عدم پاسخگويي به محرکات. اختلال در شناخت اجتماعي با اسکيزوفرني مرتبط است، همچنين علائم پارانويا؛ انزواي اجتماعي به طور معمول اتفاق مي افتد. همچنين معمولاً مشکلات در کار و حافظه بلند مدت، توجه، عملکرد اجرايي، و سرعت پردازش رخ مي دهد. در يک زيرگروه غير معمول، فرد ممکن است تا حد زيادي ساکت باشد، در وضعيت هاي حرکتي عجيب و غريب، يا در جلوه هاي بي موردي از اضطراب قرار بگيرد، که همه اينها نشانه هايي از جنون جواني مي باشند.
اواخر نوجواني و اوايل دوران بلوغ دوره هاي اوج شروع بيماري اسکيزوفرني مي باشند،که سال هاي بحراني توسعه  اجتماعي و حرفه اي يک نوجوان است. در 40درصد از مردان و 23درصد از زنان مبتلا به اسکيزوفرني، اين مهم قبل از سن 19 سالگي خود را نمايان مي کند. براي به حداقل رساندن گستردگي اختلال مرتبط با اسکيزوفرني، به تازگي کار بسياري براي شناسايي و درمان مرحله  علائم اوليه (قبل از شروع) بيماري به انجام رسيده است، که تا 30 ماه قبل از شروع علائم قابل تشخيص است. کساني که بيماري اسکيزوفرني آنها در حال پيشرفت است ممکن است علائم گذرا يا خود محدودگري رواني و علائم نامعين کناره گيري از اجتماع، تحريک پذيري، بي قراري، و عدم مهارت حرکتي را در طول مرحله ابتدايي بيماري تجربه کنند.

 راهکار هايي به خانواده ها

روانپزشکان براي کمک به مداواي بيماران مبتلا به اسکيزوفرني به خانواده ها توصيه هايي به شرح زير دارند: 

به شخص مبتلا کمک کنيد بيماري خود را بپذيرد

اواخر نوجواني و اوايل دوران بلوغ دوره هاي اوج شروع بيماري اسکيزوفرني مي باشند،که سال هاي بحراني توسعه  اجتماعي و حرفه اي يک نوجوان است

با کم شدن و قطع افکار هذياني، بيمار قادر به فراگيري آموزش هاي مورد نياز است. به همين منظور، بهتر است اعضاء خانواده آموزش هاي لازم را فرا گيرند و در زمان هاي مناسب، اطلاعات مربوط به بيماري را با حوصله به بيمار منتقل کنند. 

در شخص بيمار اميدواري ايجاد کنيد

يادآوري اثرات درمان، پاک شدن علايم بيماري و افزايش کارايي و بهبود روابط اجتماعي که در پي درمان در فرد مبتلا ايجاد مي شود، از مواردي است که مي تواند بيمار را به ادامه درمان اميدوار کند.

بيمار را به ثبت عوارض دارويي تشويق کنيد

بيمار را تشويق وکمک کنيد هر گونه تغييري را که در روحيه خود احساس مي کند، بنويسد. از او بخواهيد اگر مصرف يک دارو سبب بروز علائم ناراحت کننده مي شود، اين علائم را ثبت کند.
اين توجه باعث مي شود بيمار نسبت به بيماري خود آگاهي بيشتري به دست آورد و سعي کند آن ها را با خانواده و پزشک معالج خود، در ميان گذارد.

 بيمار را به تنظيم برنامه تشويق کنيد

بيمار را براي تدوين واجراي يک برنامه سبک روزانه و منظم تشويق کنيد. انجام اين کار مانع از تغييرات زياد و غيرقابل پيش بيني در برنامه روزانه مي شود. موفقيت در تنظيم و اجراي برنامه به منظم شدن ساعات خواب و بيداري بيمار کمک مي کند و علاوه بر آن سبب مي شود بيمار در ساير فعاليت ها مانند خريد مايحتاج خانه، کارهاي منزل، تنظيم اوقات فراغت و تفريح، مشارکت فعال تري داشته باشد.

به مصرف منظم داروها تشويق کنيد

 بيمار را به مصرف منظم داروها تشويق و برمصرف آن، نظارت کنيد. افزايش آگاهي شخص از بيماري خود، همکاري او را براي مصرف منظم داروها بيشتر خواهد کرد. ضمن تشويق بيمار به مصرف منظم داروها، از دور و نزديک (بسته به ميزان همکاري بيمار) بر چگونگي مصرف داروها توسط بيمار نظارت کنيد.
 به بيمار براي شرکت در فعاليت هاي تفريحي و اجتماعي مناسب کمک کنيد.
گردش در پارک نزديک منزل، شرکت در جلسات مذهبي و اعياد، شرکت در جلسات آموزشي مربوط به بيماري و شرکت در ميهماني هاي خانوادگي، از جمله اين موارد است.

در اجراي برنامه هاي تنظيم شده ثابت قدم باشيد

براي اين منظور وظايف را ميان ساير اعضاء خانواده تقسيم کنيد و پيگير باشيد که وظايف ياد شده به موقع و به نحو مطلوب انجام شود.

با بيمار صحبت کنيد

با بيمار آهسته، شمرده شمرده و با صدا و لحني آرام صحبت کنيد و بکوشيد جملات کوتاه به کار ببريد. از انتقاد و سخنان کنايه آميز خودداري کنيد.

رفتارهاي مثبت را تقويت کنيد

بيمار را براي رفتارهاي مثبت وي، هر چند هم کوچک باشند، تشويق کنيد و در انجام کارهاي دشوار با وي مشارکت داشته باشيد. 

منابع: خلاصه ي روان پزشکي کاپلان، عصر ايران

تعداد بازديد:925 آخرين تغييرات:95/03/05
نظرات

نظر شما:
نام و نام خانوادگي
پست الكترونيك
نظر