سه شنبه 1 آبان 1397 - 13 صفر 1440 - 23 اكتبر 2018
صفحه اصلي/مقالات

برای حضور در مهمانی الهی چه باید کرد؟/ شرط سنخیت با ماه رمضان

آيت الله ميرباقري:

براي حضور در مهماني الهي چه بايد کرد؟/ شرط سنخيت با ماه رمضان

سيد مهدي ميرباقري

آيت الله ميرباقري گفت: توبه طهارت دروني است. توبه روح انسان را پاک مي‌کند و زنگار دل را مي‌زدايد. انسان با توبه پاک مي‌شود و وارد شهر ضيافت مي‌شود. آن وقت با شهر الله سنخيت پيدا مي‌کند.

 

به گزارش خبرنگار مهر، متن زير سخنان آيت الله سيد مهدي ميرباقري در برنامه سمت خداست که در ادامه مي خوانيد؛

نشستن بر سفره ميهماني الهي نيازهايي دارد که اين نيازها در يک حديث بسيار نوراني و زيبا از حضرت علي بن موسي الرضا(ع) آمده. «عَنْ عَبْدِ اَلسَّلاَمِ بْنِ صَالِحٍ اَلْهَرَوِيِّ» عبدالسلام بن صالح هروي همان أباصلت است.ايشان مي‌گويد: «دَخَلْتُ عَلَي أَبِي اَلْحَسَنِ عَلِيِّ بْنِ مُوسَي اَلرِّضَا عَلَيْهِ السَّلاَمُ فِي آخِرِ جُمُعَةٍ مِنْ شَهْرِ شَعْبَانَ» آخرين جمعه شعبان مي‌گويد: خدمت حضرت رفتم، حالا ممکن است دو روز به پايان ماه شعبان بوده يا بيشتر يا کمتر. حضرت رضا(ع) در اين فرمايش ده دستور دادند براي آمادگي براي ورود به شهر ضيافت الهي.

حضرت  رضا(ع) مي‌فرمايند: «وَ عَلَيْکَ بِالْإِقْبَالِ عَلَي مَا يُعِينُکَ و ترک ما لا يَعنيک»

ما گاهي وقتمان را که بسيار گران قيمت و ارزشمند است، در يک کارهاي بيهوده صرف مي‌کنيم.

امام(ع) توجه و تذکر مي‌دهند که اقبال کن، روي کن به چيزي که براي تو مفيد است و از کارهايي که سودي به حال تو ندارد و مفيد به حالتان نيست، پرهيز کن. اين دستورالعمل ولو يک دستورالعمل کلي است، اختصاص به ماه مبارک رمضان ندارد، اما اين ايام طلايي و منحصر بفرد هستند. بايد مراقبت بيشتر شود و انسان از اين فرصت بهتر استفاده کند. همانطور که در مال نبايد اسراف کند، در عمر هم نبايد اسراف کند. اينکه عمر ما به بطالت بگذرد!

نکته بعد: «وَ أَکْثِرْ مِنَ اَلدُّعَاءِ وَ اَلاِسْتِغْفَارِ» زياد دعا کن. يکي از شواهد اينکه حضرت مي‌فرمايد: زياد دعا کن، دعاهاي ماه شعبان است. يک فراز از مناجات شعبانيه را خدمت بيننده‌ها مي خوانيم. «أَنْ تُصَلِّيَ عَلَي مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَنْ تَجْعَلَنِي مِمَّنْ يُدِيمُ ذِکْرَکَ وَ لا يَنْقُضُ عَهْدَکَ وَ لا يَغْفُلُ عَنْ شُکْرِکَ» خدايا مرا جزء کساني قرار بده که دائماً به ياد تو باشم. اين دائماً به ياد خدا بودن معنايش اين است که خدا هم به ياد انسان است و انسان را در کارها و زندگي دنيا موفق مي‌کند چه رسد به آخرت، «اذکروني اذکرکم»، «وَلا يَنْقُضُ عَهْدَکَ» خدايا مرا جزء کساني قرار بده که پيمان تو را نشکنم، آن تعهدي که با تو کردم، به آن تعهد وفادار باشم. اگر انسان به پيمان‌هايي که با خدا بسته وفادار شد، به پيمان‌هايي که با مردم هم بسته وفادار خواهد شد و اعتباري در جامعه کسب مي‌کند و عزيز مي‌شود. «وَ لا يَغْفُلُ عَنْ شُکْرِکَ» خدايا مرا جزء کساني قرار بده که از سپاسگزاري تو در برابر نعمت‌ها غفلت نکنم. باز اين دعا به خود انسان برمي‌گردد. چون وقتي انسان خداي متعال را شکر کرد و سپاسگزاري کرد، «لَئِنْ شَکَرْتُمْ‏ لَأَزِيدَنَّکُم‏» (ابراهيم/۷) اين يک فرازي بود از مناجات شعبانيه که واقعاً زيباست. اگر انسان بعضي از فقرات را حفظ کند و در قنوت نماز بخواند بسيار خوب است. پس دستور العمل دوم زياد دعا کردن و استغفار کردن بود.

دستورالعمل سوم؛ مي‌فرمايد: «وَ تِلاَوَةِ اَلْقُرْآنِ» در اين ماه زياد قرآن تلاوت کن. چون انسان وقتي قرآن تلاوت مي‌کند، تفاوت ميان دعا و قرآن اين است که در دعا عبد با خدا صحبت مي‌کند. در تلاوت قرآن خدا با انسان صحبت مي‌کند. حضرت امام(ره) مي‌فرمودند: دعا ساعد است و قرآن نازل است. قرآن کلام خداست. انسان وقتي کلام خدا را مي‌خواند، خداوند متعال يک عنايت خاصي به انسان مي‌کند. لذا قرآن مجيد مي‌فرمايد: «فَاقْرَؤُا ما تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآن‏» (مزمل/۲۰) هر مقدار براي شما ميسر است، قرآن بخوانيد.

قرآن نورانيت دل مي‌آورد، قرآن صفاي باطل مي‌آورد. قرآن دل را رقيق مي‌کند. قرآن آماده مي‌کند که انسان به خواسته‌هايش برسد، «وَ نُنَزِّلُ‏ مِنَ‏ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ» (اسراء/۸۲) انسان چرا از اين شفاء غفلت کند؟ دواي دردهاي ما تلاوت قرآن است. لذا انسان هم دعا هم مي‌خواهد بکند يک مقدار از آيات قرآن را تلاوت کند و بعد دعا کند. لذا اين دستورالعمل چهارم را فرمودند: «وَتِلاَوَةِ اَلْقُرْآنِ»

دستورالعمل بعدي؛ حضرت مي‌فرمايند: «وَ تُبْ إِلَي اَللَّهِ مِنْ ذُنُوبِکَ» توبه کن، از گناهاني که کردي توبه کن، انسان در زندگي لغزش‌هاي دارد. بعضي لغزش‌هاي بزرگ و بعضي لغزش‌هاي کوچک، ما معصوم نيستيم. ممکن است در کارهايي که مي‌کنيم خطا باشد. چرا توبه کنيم؟ حضرت يک علتي را ذکر مي‌کنند و مي‌فرمايند: «وَ تُبْ إِلَي اَللَّهِ مِنْ ذُنُوبِکَ لِيُقْبِلَ شَهْرُ رَمَضَانَ إِلَيْکَ وَ أَنْتَ مُخْلِصٌ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ» تو نمي‌خواهي پاک شوي و با پاکي وارد شهر الله شوي؟ وقتي انسان مي‌خواهد مهماني برود خودش را پاک مي‌کند. در حقيقت توبه، طهارت است.

«إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ‏ وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِين‏» (بقره/۲۲۲) خدا توبه کنندگان را دوست دارد. هم طهارت ظاهري لازم است که انسان نظافت کند. هم طهارت دروني و روحي لازم است. توبه طهارت دروني است. توبه روح انسان را پاک مي‌کند و زنگار دل را مي‌زدايد. حضرت مي‌فرمايد: توبه کن تا با پاکي وارد شوي و خالص شوي. خودت را براي خدا خالص کرده باشي. چون انسان وقتي توبه کرد ديگر گناه ندارد و پاک مي‌شود.

«التَّائِبُ مِنَ‏ الذَّنْبِ‏ کَمَنْ‏ لا ذَنْبَ لَه‏» (کافي/ج۲/ص۴۳۵) پاک پاک مي‌شود و وارد شهر ضيافت مي‌شود. آن وقت با شهر الله سنخيت پيدا مي‌کند. سنخيت پيدا مي‌کند با سفره‌اي که مي‌خواهد کنار آن سفره بنشيند و از نعم آن سفره استفاده کند. تا سنخيت پيدا نشود نمي‌تواند فيض را بگيرد. اگر نور مانعي جلويش باشد عبور نمي‌کند. موانع نمي‌گذارد انسان فيض الهي را که نور است بگيرد. بايد اين موانع را کنار بگذارد. گناه از جمله آن موانع است که نمي‌گذارد انسان فيض را بگيرد. بنابراين فرمودند: توبه کن، «وَ تُبْ إِلَي اَللَّهِ مِنْ ذُنُوبِکَ لِيُقْبِلَ شَهْرُ رَمَضَانَ إِلَيْکَ وَ أَنْتَ مُخْلِصٌ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ» پاک شوي و در اين شهر به پاکي نفس بکشي.

تعداد بازديد:137 آخرين تغييرات:97/03/02
نظرات

نظر شما:
نام و نام خانوادگي
پست الكترونيك
نظر