یکشنبه 17 آذر 1398 - 11 ربيع الثاني 1441 - 8 دسامبر 2019
صفحه اصلي/خانواده

خودآگاهی پیش ­شرط آگاهی در زندگی اجتماعی

يادداشت مهمان؛

خودآگاهي پيش ­شرط آگاهي در زندگي اجتماعي

آگاهي از خود، پيش‌نياز ديگر مهارت‌هاي زندگي است و افراد برخوردار از کارکرد سالم، ديد دقيقي از خود دارند. اگرچه گاه دشوار است ما آنچه را که واقعا هستيم ببينيم و باز هم نسبت به آن شکيبا باشيم.

گروه جامعه؛ ميلاد سعيدي: خودآگاهي يا ماهيت ذهن يکي از مهم‌ترين بحث‌هاي فلسفه ذهن و روانشناسي است. خودآگاهي دانش و ادراکي است که فرد از خود دارد. به عبارتي، آگاهي از خود شامل شناخت ما از خودمان است و افزايش آن به معناي آن است که فرد تصويري روشن از ويژگي‌ها، ارزش‌ها، نگرش‌ها، علايق و نيازهايش داشته باشد.

اکثر ما فقط در مورد ويژگي‌هاي کلي و عمومي خود از جمله سن، جنسيت، وضعيت شغلي و ... خود صحبت مي‌کنيم و از ويژگي‌هاي شخصيتي و رفتاري خود اطلاعات کافي و مناسبي نداريم. به عنوان مثال نمي‌دانيم که چه کارهايي را خوب مي‌توانيم انجام دهيم، چه ويژگي‌هاي اخلاقي منفي داريم، چه آرزوهاي و اهدافي براي زندگي خود داريم، علايق و اولويت‌هاي زندگي ما چيست و چه چيزهايي ما را ناراحت يا خوشحال مي‌کند و اين به ضعف وا در آگاهي از خود باز مي‌گردد

آگاهي داشتن از خود، پيش‌نياز ديگر مهارت‌هاي زندگي است چراکه افراد برخوردار از کارکرد سالم، ديد دقيقي از خود دارند. اگرچه گاه دشوار است، ما آنچه را که واقعا هستيم ببينيم و باز هم نسبت به آن صبور و شکيبا باشيم. رشد خود آگاهي به فرد کمک مي‌کند تا دريابد تحت فشار رواني قرار دارد يا نه و اين معمولا پيش شرط و شرط ضروري روابط اجتماعي و روابط بين فردي موثر و همدلانه است. بنابراين کسب اين مهارت نقش مهمي در سلامت و بهداشت روان ما دارد

در بررسي پارادايم ­هاي حاکم بر علوم انساني به ويژه حوزه روانشناسي و جامعه شناسي با پارادايمي مواجه هستيم تحت عنوان سازه گرايي شخصي که به نظر اصيل تر و مردمي تر از ساير پارادايم ها است، ريشه­ اين پاراديم را مي­توان در تفکرات فرهنگي و هنري پست مدرن و به ويژه مکتب وجودي فرانسوي که در راس آن ژان پل سارتر است جست و جو کرد. اساسا اين پارادايم معتقد به تنهايي انسان در انتخاب­گري است و در عين حال معتقد است حقيقت ماهيتي سيال در جامعه دارد و بايد در بهترين نقطه زندگي اجتماعي با آن روبه­ رو شد که اين نقطه گويي همانا خودآگاهي فردي باشد.

خودآگاهي در اينجا مراد است از زمان و مکان و سطح کنشگري در بستر اجتماع که بعضا با سازه گرايي اجتماعي اشتباه گرفته مي­شود. بسيار روشن است که آگاهي در زندگي اجتماعي موجب هزار و يک سود و منفعت در زندگي اجتماعي است. اما بايد توجه داشت آگاهي در مسائلي چون سبک زندگي ، جامعه فرهنگي ، آسيب­هاي اجتماعي ، خانواده و....اگر مجهز به سلاح خودآگاهي در سطح فردي نشده باشد همچون يک کالبد عظيم و از درون خالي رشد مي­ کند که نتيجه اش در ابتدايي ترين شکل نابودي هنجارهاي اجتماعي و در طولاني مدت هويتي سرگردان است که حتي در سطح شخصي معادله اي مشخص ندارد چه برسد در سطح اجتماعي که خيلي دور از ذهن است. 

در پايان بايد گفت که نظريه ­پردازي در حوزه خودآگاهي فردي با ريشه فلسفي در زندگي اجتماعي قدرت جريان سازي عميقي را در آينده پژوهي خواهد داشت.  

 کارشناس ارشد مشاوره خانواده دانشگاه علامه طباطبايي

تعداد بازديد:285 آخرين تغييرات:97/04/11
نظرات

نظر شما:
نام و نام خانوادگي
پست الكترونيك
نظر