پنج شنبه 14 فروردين 1399 - 8 شعبان 1441 - 2 آپريل 2020
صفحه اصلي/مقالات


 
 


 










 


 




 








خروجي RSS

امام زمان(عج) بر کارگزاران خود سخت گیر و با مستمندان مهربان است

امام زمان(عج) بر کارگزاران خود سخت گير و با مستمندان مهربان است

در روايات آمده است که از ويژگي هاي حضرت حجت(عج) اين است که بر کارگزاران دولت خويش، سخت‌گير و با مستمندان، بسيار بخشنده و مهربان است.
متن زير برشي از کتاب «معرفت امام زمان» اثر ابراهيم شفيعي سروستاني است که در ادامه مي‌خوانيد؛

سجاياي اخلاقي امام زمان (عج)
سجايا و مکارم اخلاقي امام مهدي (ع) را به سه گونه مي‌توان توصيف کرد: نخست، بر اساس آيات و رواياتي که در توصيف پيامبر گرامي اسلام وارد شده‌اند؛ زيرا آن حضرت از نظر ويژگي‌هاي اخلاقي نيز شبيه‌ترين مردم به حضرت ختمي مرتبت (ص) است. دوم، بر اساس رواياتي که شباهت‌هاي آن حضرت با انبيا و اوصياي الهي را بيان کرده‌اند و سوم بر مبناي رواياتي که به طور خاص به توصيف سجاياي اخلاقي آن حضرت پرداخته‌اند.‌
الف) شباهت‌ها با پيامبر اکرم (ص)
قرآن کريم در آيات متعددي به توصيف پيامبر خاتم (ص) پرداخته و آن حضرت را به دليل ويژگي‌هاي برجسته و منحصر به فردش ستوده است که از آن جمله مي‌توان آيات زير را برشمرد:
۱. خداوند کريم، ويژگي نرم‌خويي پيامبر اکرم (ص) را يادآور شده است و مي‌فرمايد اگر چنين نبودي، مردم از پيرامون تو پراکنده مي‌شدند:
فَبِما رَحْمَةٍ مِنَ اللّهِ لِنْتَ لَهُمْ وَ لَوْکُنْتَ فَظّا غَليظَ القَلْبِ لاَنْفَضُّوا مِنْ حَوْلِکَ.... [۱]
پس با بخشايشي از [سوي] خداوند، با آنان نرم‌خويي ورزيدي و اگر درشت‌خويي سنگ‌دل مي‌بودي، از دورت مي‌پراکندند ….
۲. در آيه‌اي ديگر، خداوند متعال به دل‌سوزي، احساس مسئوليت، خيرخواهي و مهر و محبت بي‌پايان رسول خاتم (ص) نسبت به امتش اشاره کرده است و مي‌فرمايد:
لَقَدْ جائَکُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِکُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ ما عَنِتُّمْ حَريصٌ عَلَيْکُم بِالمُؤْمِنينَ رَئُوفٌ رَحِيمٌ. [۲]
بي‌گمان، پيامبري از [ميان] خودتان نزد شما آمده است که هر رنجي ببريد، بر او گران است. بسيار خواستار شماست؛ با مؤمنان، مهرباني بخشاينده است.
۳. يکي ديگر از آيات قرآن، به رحمت بودن پيامبر اکرم (ص) براي همه جهانيان توجه کرده است و مي‌فرمايد: «وَ ما أَرسَلْناکَ إِلاّ رَحْمَةً لِلْعالَمينَ؛ و تو را جز رحمتي براي جهانيان نفرستاده‌ايم». [۳]
۴. خداوند در آيه ديگري از قرآن در مقام ستايش خلق و خوي بي‌نظير پيامبر اسلام مي‌فرمايد: «وَ إِنَّکَ لَعَلَي خُلُقٍ عَظِيمٍ؛ و به راستي، تو را خويي است سترگ». [۴]
با توجه به آنچه گذشت، مي‌توان گفت خاتم اوصيا نيز چون خاتم پيامبران، مظهر نرم‌خويي، دل‌سوزي، خيرخواهي، مهر، محبت، گذشت و خلق و خوي شايسته و سترگ بوده و رحمتي براي همه جهانيان است.
ب) شباهت‌ها با انبيا و اوصياي الهي
امام مهدي (ع) خاتم اوصيا و وارث همه انبيا و اولياي پيشين است و بنابراين مي‌توان گفت آن حضرت جامع همه صفات و ويژگي‌هاي نيکوي انبيا و اولياي الهي است. چنان‌که در يکي از زيارت‌هاي حضرت صاحب‌الامر (ع) خطاب به ايشان عرض مي‌کنيم:
السَّلامُ عَلي وارِثِ الأَنْبياءِ وَ خاتَمِ الأَوْصِياءِ… المُنْتَهي إِلَيهِ مَوارِيثُ الأَنْبِياءِ وَ لَدَيْهِ مَوْجُودٌ آثارُ الأَصْفِياءِ. [۵]
سلام بر وارث پيامبران و خاتم اوصيا… آن که ميراث تمام پيامبران بدو رسيده و آثار همه برگزيدگان نزد او موجود است.
در روايت‌هاي متعددي بر شباهت امام مهدي (ع) با پيامبران الهي تأکيد شده است که از جمله مي‌توان به موارد زير اشاره کرد:
۱. امام مهدي (ع) در يکي از خطبه‌هايي که در آغاز قيامش ايراد مي‌کند، بر شباهت و يگانگي خود با انبيا و اوصياي الهي تأکيد کرده و مي‌فرمايد:
يا مَعْشَرَ الخلائِقِ أَلا وَ مَنْ أَرادَ أَنْ يَنْظُرَ إِلي آدَمَ وَ شيْثَ فَها أَنَا ذا آدَم وَ شَيْث، أَلا وَ مَن أَرادَ أَنْ يَنْظُرَ إِلي نُوحٍ وَ وَلَدِه سام فَها أَنَا ذا نُوحٌ وَ سامٌ، أَلا وَ مَنْ أَرادَ أَنْ يَنْظُرَ إِلي إِبراهيمَ وَ إِسماعيلَ فَها أَنَا ذا إِبراهِيمُ وَ إِسماعيلُ، أَلا وَ مَنْ أَرادَ أَنْ يَنْظُرَ إِلي مُوسي وَ يُوشَع فَها أَنَا ذا مُوسي وَ يُوشَع، أَلا وَ مَنْ أَرادَ أَنْ يَنْظُرَ إِلي عِيسي وَ شَمْعُونَ فَها أَنَا ذا عِيسي وَ شَمْعُونُ […]. [۶]
اي مردم! هر کس مي‌خواهد آدم و شيث را بنگرد، اينک منم آدم و شيث. هر کس مي‌خواهد نوح و فرزند او سام را نگاه کند، [مرا ببيند] که من همان نوح و سام هستم. هر کس دوست دارد ابراهيم و اسماعيل را مشاهده کند، [به من بنگرد که] منم ابراهيم و اسماعيل. هر کس مي‌خواهد به موسي و يوشع نگاه کند، پس اين منم موسي و يوشع. هر کس علاقه‌مند است که عيسي و شمعون را ببيند، پس [مرا نظاره کند که] من همان عيسي و شمعون‌ام.
۲. در نقل ديگري، آن حضرت خود را سزاوارترين مردم به پيامبران بزرگوار الهي از آدم (ع) تا خاتم پيامبران (ص) معرفي مي‌کند و مي‌فرمايد:
[…] أَيُّهَا النّاسُ مَنْ يُحاجُّني في آدَمَ فَأَنا أَوْلَي النّاسِ بِآدَمَ، أَيُّهَا النّاسُ مَن يُحاجُّني في نُوحٍ فَأَنَا أَولَي النّاسِ بِنُوحٍ، أَيُّهَا النّاسُ مَنْ يُحاجُّني في إِبراهيمَ فَأَنَا أَولَي النّاسِ بِإِبراهيمَ، أَيُّهَا النّاسُ مَنْ يُحاجُّني في مُوسي فَأَنَا أَوْلَي النّاسِ بِمُوسي، أَيُّهَا النّاسُ مَنْ يُحاجُّني في عيسي فَأَنَا أَوْلَي النّاسِ بِعيسي، أَيُّهَا النّاسُ مَنْ يُحاجُّني في مُحمَّدٍ فَأَنَا أَوْلَي النّاسِ بِمُحَمَّدٍ (ص). [۷]
اي مردم هر کس با من درباره آدم به بحث پردازد، پس من سزاوارترين مردم به آدم هستم؛ اي مردم هر کس با من درباره نوح محاجّه کند، پس من سزاوارترين مردم به نوحم؛ اي مردم هر کس با من درباره ابراهيم بحث و گفت‌وگو کند، پس من خود سزاوارترين مردم به ابراهيم هستم؛ اي مردم هر کس درباره موسي با من محاجّه کند، پس من سزاوارترين مردم به موسي هستم؛ اي مردم هر کس با من درباره عيسي بحث و گفت‌وگو کند، پس من سزاوارترين مردم به عيسي هستم؛ اي مردم هر کس با من درباره محمّد محاجّه کند، پس من سزاوارترين مردم به محمّد (ع) هستم.
در برخي روايات پاره‌اي از شباهت‌هاي امام مهدي (ع) با پيامبران بزرگواري چون حضرت آدم، نوح، ابراهيم، موسي، يوسف، صالح، داوود، سليمان، ايوب، يونس، عيسي (ع) و محمّد (ص) بيان شده است که از جمله آنها مي‌توان به طول عمر، پنهان بودن ولادت، غيبت از قوم خود، هيبت و شکوهمندي، شيوه قضاوت، جهانداري، برخورداري از گشايش پس از گرفتاري، نورانيت، انقلاب خونين و خروج با شمشير و… اشاره کرد. [۸]
در زمينه شباهت‌هاي امام مهدي (ع) با اجداد طاهرينش نيز روايت‌هاي متعددي رسيده است که از جمله مي‌توان به موارد زير اشاره کرد:
۱. در بخش پاياني خطبه آغاز ظهور امام مهدي (ع) که پيش از اين به آن اشاره شد، آن حضرت شباهت خود با پدران بزرگوارش را به مردم يادآور مي‌شود و مي‌فرمايد:
[…] أَلا وَ مَنْ أَرادَ أَنْ يَنْظُرَ إِلي مُحَمَّدٍ وَ أَميرِالمُؤْمِنينَ صَلَواتُ اللّهُ عَلَيهما فَها أَنَا ذا مُحمَّدٌ (ص) وَ أَميرُالمُؤْمِنينَ (ع)، أَلا وَ مَنْ أَرادَ أَنْ يَنْظُرَ إِلي الْحَسَنِ وَ الْحُسَينِ ۸ فَها أَنَا ذَا الْحَسَنُ وَالحُسَينُ، أَلا وَ مَنْ أَرادَ أَنْ يَنْظُرَ إِلي الأَئِمَّةِ مِنْ وُلْدِ الْحُسَينِ (ع) فَها أَنَا ذَا الأَئِمَّةُ (ع) أَجِيبُوا إِلي مَسْأَلَتِي، فَإِنّي أُنَبِّئُکُمْ بِما نُبِّئْتُمْ بِهِ وَ ما لَمْ تُنَبِّئُوا بِه. [۹]
هر کس مي‌خواهد به محمّد و امير مؤمنان درود خدا بر آنها باد بنگرد، اينک منم محمّد درود خدا بر او و خاندانش باد و امير مؤمنان درود خدا بر او باد هر کس دوست دارد حسن و حسين را مشاهده کند [به من بنگرد که]، منم حسن و حسين هر کس علاقه‌مند است که به امامان از نسل حسين درود خدا بر آنها باد بنگرد [پس اينک به من بنگرد که] من همان امامان درود خدا بر آنها باد هستم. به درخواست من پاسخ گوييد که من به شما از همه آنچه از آن آگاه شده‌ايد و آنچه از آن آگاه نشده‌ايد، خبر مي‌دهم.
۲. در صلوات منسوب به خواجه نصيرالدين طوسي [۱۰] ويژگي‌ها و صفاتي که امام مهدي (ع) از پدران بزرگوار خويش به ارث برده بيان شده است:
أَللّهُمَّ صَلِّ وَ سَلِّمْ وَ زِدْ وَ بارِکْ عَلي صاحِبِ الدَّعْوَةِ النَّبَوِيَّةِ وَ الصَّوْلَةِ الْحَيْدَرِيَّةِ وَ الْعِصْمَةِ الفاطِميَّةِ وَ الْحِلْمِ الْحَسَنيَّةِ وَ الشُّجاعَةِ الحُسَيْنيِّةِ وَ العِبادَةِ السَّجادِيَّةِ وَ المَآثِرِ الباقِريَّةِ وَ الآثارِ الجَعْفَريَّةِ، وَ الْعُلُومِ الکاظِميَّةِ وَ الحُجَجِ الرَّضويَّةِ وَ الْجُودِ التَّقَويَّةِ وَ النَّقاوَةِ النَّقَوِيَّةِ وَ الْهَيْبَةِ الْعَسْکَرِيَّةِ وَ الغَيْبَةِ الإِلهِيَّةِ القائِمِ بِالحَقِّ وَ الدّاعِي إلَي الصِّدقِ المُطْلَقِ،.... [۱۱]
بارخدايا! رحمت‌هاي پياپي فرست و درودهاي خجسته خويش ارزاني دار، بر امام بزرگواري که صاحب دعوت محمّدي، صولت حيدري، عصمت فاطمي، حلم حسني، شجاعت حسيني، عبادت سجادي، مفاخر باقري، آثار جعفري، علوم کاظمي، حجج رضوي، جود تقوي، نقاوت (پاکي) نقوي، هيبت عسکري و غيبت الاهي است. آن قائم به حق و دعوت کننده به سوي حقّ مطلق....
در برخي روايات به ويژگي‌هاي کلي امامان معصوم (ع)؛ يعني ويژگي‌هايي که در همه آنها مشترک است، اشاره است که با توجه به آنها نيز مي‌توان به برخي از اوصاف امام مهدي (ع) دست يافت.
برخي از اين روايات به شرح زير است:
۱. امام صادق (ع) در پاسخ اين پرسش که امام چگونه شناخته مي‌شود، مي‌فرمايد:
بالسَّکينةِ و الوَقارِ […] وَ تَعرِفُهُ بِالحَلالِ و الحَرامِ وَ بِحاجَةِ النّاسِ إلَيهِ و لايَحْتاجُ إلي أَحَدٍ. [۱۲]
[امام را] با آرامش و وقار […] و نيز با حلال و حرام و نيازمندي مردم به او، در صورتي که او خود به هيچ‌کس نياز ندارد [، مي‌توان شناخت].
۲. امام رضا (ع) در بيان ويژگي کلي امامان معصوم (ع)، سخنان ارزشمندي دارد که بر اساس آن مي‌توان به توصيف امام مهدي (ع) نيز پرداخت. آن حضرت مي‌فرمايد:
يَکونُ أَوْلي بِالنّاسِ مِنْهُمْ بِأَنْفُسِهِمْ، و أَشفَقَ عَلَيْهِمْ مِنْ آبائِهِمْ و أُمَّهاتِهِمْ و يَکُونُ أشَدَّ النّاسِ تَواضُعا لِلّهِ، عَزَّ وَ جَلَّ، و يَکوُنُ آخَذَ النّاسِ بِما يَأمُرُ بِهِ و أَکَفَّ النّاسِ عَمّا يَنهي عَنْهُ. [۱۳]
او به مردم از خودشان سزاوارتر و از پدران و مادرانشان براي آنها دل‌سوزتر است. او از همه مردم در برابر خدا، متواضع‌تر و در عمل به آنچه خود بدان فرمان مي‌دهد، سخت‌کوش‌تر و در دوري گزيدن از آنچه خود از آن نهي مي‌کند، خوددارتر است.
۳. حضرت رضا (ع) در ادامه مي‌فرمايد:
دَلالَتُهُ فِي العِلمِ وَ استِجابَةِ الدَّعْوَةِ و کُلِّ ما أَخْبَرَ بِهِ مِنَ الحَوادِثِ الَّتي تَحْدُثُ قَبلَ کَوْنِها، فَذلِکَ بَعهدٍ مَعهُودٍ إِلَيهِ مِنْ رَسُولِ اللّهِ (ص) تَوارَثَهُ عَنْ آبائِهِ عَنهُ. [۱۴]
او [با دو نشانه] شناخته مي‌شود: دانش [بي‌کران] و استجابت دعا و اينکه او از همه رويدادها، پيش از رخ‌دادنشان خبر مي‌دهد. همه اينها به سبب پيماني است که از سوي پيامبر خدا با او بسته شده و وي آن را به وسيله پدران خود از آن حضرت به ارث برده است.
خلاصه سخن اينکه آخرين پيشواي معصوم (ع) همه صفات کمال و خصال شايسته اجداد طاهرينش را به ارث برده و در تقوا و پرهيزکاري، عبادت و بندگي، طهارت و پاکيزگي، عصمت و پاکدامني، درايت و تيزبيني، حکمت و فرزانگي، بلاغت و سخنوري، شجاعت و جنگاوري، فتوت و مردانگي، صلابت و پايداري، حلم و بردباري، سخاوت و بخشندگي، جلالت و شکوهمندي، عطوفت و مهرورزي، تواضع و فروتني و… سرآمد همه جهانيان است. [۱۵]
ج) ويژگي‌هاي خاص آن حضرت
در مورد خصال اخلاقي حضرت مهدي (ع)، به طور خاص، روايات متعددي از طريق شيعه و اهل سنّت نقل شده است که در اينجا به برخي از آنها اشاره مي‌کنيم:
۱. امام علي (ع) در پاسخ مردي که از ايشان درباره نژاد و تبار امام مهدي (ع) پرسيده بود، مي‌فرمايد:
مِنْ بَني هاشِمٍ مِنْ ذُرْوَةِ طَوْدِ العَرَبِ، وَ بَحْرِ مَغِيضِها إِذا وَرَدَت، وَمَخْفِرِ أَهْلِها إذا اُتِيَتْ، وَ مَعْدِنِ صَفْوَتِها إِذَا اکْتَدَرَتْ، لايَجْبُنُ إِذَا المَنايا هَکَعَتْ، وَ لايَخُورُ إِذَا المَنُونُ اکْتَنَعَتْ، وَ لايَنْکِلُ إِذَا الکُماةُ اصْطَرَعَتْ، مُشَمِّرٌ مُغْلَوْلِبٌ ظَفِرٌ ضِرْغامَةٌ حَصِدٌ مِخْدَشٌ ذِکْرٌ، سَيْفٌ مِنْ سُيُوفِ اللّهِ، رَأْسٌ، قُثَمٌ، نَشُؤَ رَأسُهُ في باذِخِ السُّؤْدَدِ وَعارِزُ مَجْدِهِ في أَکْرَمِ الْمَحْتِدِ، […] أَوْسَعُکُمْ کَهْفا، وَ أَکْثَرُکُمْ عِلْما، وَ أَوْصَلُکُمْ رَحِما. [۱۶]
او از بني‌هاشم [و] از [خانداني است که همواره] بلندترين قله‌ها، پرآب‌ترين درياها، مطمئن‌ترين پناهگاه‌ها و خالص‌ترين معدن‌هاي عرب [بوده] است. هنگامي که مرگ شبيخون زند او را ترسي در دل نباشد و چون مرگ روي نمايد سستي و ناتواني از خود نشان ندهد. و به هنگام زورآزمايي دليران عقب‌نشيني نکند. او تلاش کننده خستگي‌ناپذير، پرتوان، پيروزمند، شير بيشه شجاعت، برکننده ريشه ستمگران، پشتوانه‌اي استوار، دلاوري قدرتمند، شمشيري از شمشيرهاي خدا، سالار و پرخيري است که در خاندان جلالت و شرف بزرگ شده و ريشه مجد و بزرگواري‌اش در اصيل‌ترين ريشه‌هاست. […] پناهگاه او از همه شما گسترده‌تر، دانش او از دانش همه شما فزون‌تر و لطف او به خويشانش از همه شما بيشتر است.
۲. ابن حماد در کتاب خود، از يکي از راويان اهل سنّت در مورد ويژگي‌هاي امام مهدي (ع) چنين نقل مي‌کند:
عَلامَةُ المَهدِيِّ أَنْ يَکُونَ شَديدا عَلَي العُمّالِ جَوادا بِالمالِ رَحيما بِالمَساکِينِ. [۱۷]
نشانه مهدي اين است که بر کارگزاران [دولت خويش]، سخت‌گير، بسيار بخشنده و با مستمندان، مهربان است.
۳. امام باقر (ع) در توصيف ويژگي‌هاي امام مهدي (ع) مي‌فرمايد:
إِنَّ الدُّنيا لاتَذْهَبُ حَتّي يَبْعَثَ اللّهُ عَزَّ وَ جَلَّ رَجُلاً مِنّا أَهْلَ الْبَيْتِ يَعْمَلُ بِکَتابِ اللّهِ لايَري فِيکُمْ مُنْکَرا إلاّ أَنْکَرَهُ. [۱۸]
پايان جهان فرا نمي‌رسد تا اينکه خداوند گرامي و بلندمرتبه مردي از ما اهل‌بيت را برانگيزد. او به کتاب خدا عمل مي‌کند و هيچ منکري را در شما مشاهده نمي‌کند مگر اينکه با آن مخالفت مي‌کند.
چنان‌که ملاحظه مي‌شود ويژگي‌هاي موعود اسلامي چنان دقيق و بي‌کم و کاست بيان شده است که زمينه هرگونه اشتباه و خطا در تشخيص مصداق حقيقي اين موعود را از بين مي‌برد و راه را بر مدعيان دروغين مي‌بندد.
اميدواريم که خداوند متعال توفيق ديدار شبيه‌ترين مردم به رسول خدا (ص) و طاووس اهل بهشت را روزي همه ما گرداند.

[۱]. سوره آل عمران (۳)، آيه ۱۵۹.
[۲]. سوره توبه (۹)، آيه ۱۲۸.
[۳]. سوره انبيا (۲۱)، آيه ۱۰۷.
[۴]. سوره قلم (۶۸)، آيه ۴.
[۵]. بحارالانوار، ج ۹۹، ص ۱۰۱؛ مفاتيح الجنان، زيارت حضرت صاحب‌الأمر به نقل از سيّدبن طاووس.
[۶]. بحارالانوار، ج ۵۱، ص ۹، به نقل از: امام صادق (ع).
[۷]. کتاب الغيبة (نعماني)، باب ۱۰، ص ۱۸۲، ح ۳۰. به نقل از امام باقر (ع).
[۸]. ر. ک: کمال الدين و تمام النعمة، ج ۱، ص ۳۲۲، ح ۳، ۴ و ۵؛ ص ۳۲۹، ح ۱۱ و ۱۲؛ ج ۲، ص ۳۴۰، ح ۱۸؛ ص ۳۴۱، ح ۲۱؛ ص ۳۴۵، ح ۳۱، صص ۳۵۰ و ۳۵۱، ح ۴۶؛ صص ۳۵۴۳۵۷، ح ۵۳؛ مکيال المکارم، ج ۱، ص ۱۹۴۲۵۱.
[۹]. بحارالانوار، ج ۵۱، ص ۹.
[۱۰]. اين صلوات که داراي چهارده بند است و در توسل به ذيل عنايات چهارده معصوم (ع) انشا شده است، به «دوازده امام خواجه نصير» شهرت يافته است. نسخه‌هاي خطي و چاپي آن در دسترس است، از جمله در کتاب مفتاح. در نسخه‌ها، گاه اختلافي در ضبط وجود دارد. بند چهاردهم که در بالا آورده شد، از مجموعه‌اي از نسخه‌هاي خطي نقل و جمله‌اي از آن از روي نسخه‌اي چاپي تکميل شده است (محمّدرضا حکيمي، خورشيد مغرب: غيبت، انتظار، تکليف، چاپ اول: تهران، دفتر نشر فرهنگ اسلامي، ۱۳۶۲، ص ۱۷۷).
[۱۱]. همان، صص ۱۷۵ و ۱۷۶.
[۱۲]. کتاب الغيبة (نعماني)، باب ۱۳، ص ۲۴۲، ح ۴۰.
[۱۳]. بحارالانوار، ج ۲۵، ص ۱۱۷، ح ۱.
[۱۴]. همان، ص ۱۱۸.
[۱۵]. براي مطالعه بيشتر در اين زمينه ر. ک: مکيال المکارم، ج ۱، صص ۲۵۱۲۵۷.
[۱۶]. محمّدبن ابراهيم نعماني، کتاب الغيبة، تحقيق: علي‌اکبر غفاري، تهران، مکتبه‌الصدوق، [بي‌تا]، باب ۱۳، صص ۲۱۲۲۱۴، ح ۱.
[۱۷]. معجم أحاديث الإمام المهدي (ع)، ج ۱، ص ۲۴۲، ح ۱۵۲.
[۱۸]. الکافي، ج ۸، ص ۳۹۶، ح ۵۹۷.



 
تعداد بازديد:291 آخرين تغييرات:98/10/14
نظرات

نظر شما:
نام و نام خانوادگي
پست الكترونيك
نظر