یکشنبه 2 ارديبهشت 1397 - 6 شعبان 1439 - 22 آپريل 2018
صفحه اصلي/مقالات

پيام محرم

بسمه تعالي

پيام محرم  قسمت اول 

نويسننده: اردشير فلاح

1)فلسفه عزاداري :در مقطعي از تاريخ زندگاني بشر،حادثه اي بزرگ و حماسه اي شورانگيز اتفاق افتاد كه با ملاحظه جميع خصوصيات در تاريخ بشر بي نظير است.گروهي اندك در برابر جمعيتي زياد كه بظاهر ادعاي مسلماني هم مي كردند قرار گرفتند  در اين جنگ نا برابرنور چشم رسول خدا (ص) حضرت امام حسين(ع) و فرزندان و ياران با وفايش مورد هجوم ناجوانمردانه قرار گرفتند كه اين ماجرا تاريخ ساز شد .

امام حسين (ع) تنها جان خويش را در طبق اخلاص نگذاشت بلكه هر آنچه داشته است از جان و مال گرفته تا جوانان و نوجوانان و حتي كودكان شير خوار ،همه را به ميدان آورده است. همه را با اخلاص كامل ،براي احياء دين مبين اسلام و در راه خدا قرباني فرمودند و بدين جهت در پيشگاه خداوند متعال داراي مرتببتي بس عظيم در دنيا و آخرت است.

2)اولين سوگواري:پس از شهادت آن حضرت و شهادت اولاد و اصحابش، مراسم عزاداري آغاز شد . در ادامه اسارت نيز اهل بيت(ع)در سوگ شهادت آن حضرت و همراهانش بارها گرستند چه آنجا كه اهل بيت(ع)را براي بردن به كوفه از كنار اجساد مطهر شهداءعبور مي دهند و چه آنجا كه دختر خردسال امام(ع)پدر را طلب ميكند و چه در هنگام سخنراني پرشور و تاريخي حضرت زينب(ع)در داره الاماره ابن زياد و سخنراني آن حضرت خطاب به مردم كوفه و سخنراني درمجلس يزيد.

كسانيكه شاهد واقعه عاشورا بودند،در باقي عمر خود هيچگاه از ياد آن شهداء و حضوصا حضرت امام حسين(ع)غافل نمي شدندو پيوسته مجالس عزا و گريه بر پا مي نمودند.

از جمله كسانيكه شاهد وقايع جانسوز كربلا بودند حضرت امام زين العابدين(ع) است. به فرموده امام صادق(ع): علي بن حسين(ع) تا بيست سال پس از واقعه كربلا مي گريست و هر گاه غذايي درنزد آن حضرت مي گذاشتند اشك از ديدگانش جاري مي شد.

3- عزادري براي چيست؟ اما به راستي اين همه عزاداري و اشك ريختن براي چيست ؟چرا رسول خدا(ص) و امامان معصوم(ع)درسوگ شهادت امام حسين(ع)و يارانش مي گريستند؟ براي پاسخگويي به اين سئوالات بايد مسئله را از زواياي مختلف بررسي كرد تا معلوم شود كه آيا تشكيل مجالس عزاداري بدعت و شرك مي باشد يا احياي توحيد و دين خداست؟

الف) هماهنگي فطرت آدمي با داستان مظلوميت امام حسين (ع): يكي از ابعاد مسئله عاشورا ،بعد فطري آن است. هر انسان بي غرضي، وقتي داستان كربلا و حماسه روز عاشورا و اسارت اهل بيت امام حسين(ع) و اين كه آنان با چه هدف و منظوري به ميدان شهادت آمده بودند را مورد مطالعه قرار دهد خواهد دانست كه براي زنده كردن سنت نبوي(ص) و نجات بشريت از ظلمت جهل و فساد و انحراف جان خويش را تقديم كردند ديدن آن همه ظلم و ناجوانمردي نسبت به  اهل بيت (ع) قلب هر انساني را جريحه دار مي سازد، به خون غلتيدن طفل خردسال آن حضرت، رويارويي جوانان و نوجوانان امام با لشكر سرتا پا مسلح دشمن و به شهادت رسيدن آنها و ده ها منظره ديگر در حماسه جاويدان عاشورا اشك را بي اختيار از ديدگان جاري مي سازد. هدفي را كه امام حسين(ع)در قيام و شهادت خود دنبال نمود تنها نجات مسلمانان از دست حاكمان ستمگر و منحرف زمان خود نبود بلكه هدف بزرگ او ، نجات بشريت از منجلاب ضلالت، شرك و فساد است و به فرموده رسول خدا(ص)«ان الحسين مصباح الهدي و سفينه النجاه»

ب)رهنمودهاي ديني در خصوص مراسم عزاداري:آنانيكه به مراسم عزاداري شيعيان و مسلمانان درخصوص شهداي دين خدا  و بخصوص حضرت امام حسين(ع)خرده ميگيرند و آن را مخالف با توحيد مي پندارند به آيات قرآن توجه نكرده اند در اينجا لازم است به ذكر آياتي در اين خصوص تبرك جوييم:

گريه حضرت يعقوب(ع) بر حضرت يوسف(ع)، محبت به ذي القربي، تعظيم شعاير

گريه بر حضرت يوسف(ع):قرآن مي فرمايد حضرت يعقوب (ع) در فراق فرزند دلبندش حضرت يوسف (ع)شب و روز آرام نداشت،دائم به ياد حضرت يوسف(ع)اشك ميريخت تا آنجا كه بيناييش را از دست داد و چشمانش سفيد شد و اين در حالي بود كه حضرت يوسف(ع)زنده بود و حضرت يعقوب(ع)نيز مي دانست كه يوسف (ع)زنده است :«و تولي عنهم و قال يا اسفي علي يوسف و ابيضت عيناه من الحزن فهو كظيم» و از آنها روي برگرداند و گفت افسوس بر يوسف،و چشمانش از اندوه سفيد شد،اما خشم خود را فرومي  برد(و هرگز كفران نمي كرد) سوره يوسف /84

محبت ذوي القربي:قرآن كريم به ما دستور مي دهد كه به بستگان و خويشان پيامبر اسلام(ص)مهر بورزيم:«قل لا اسئلكم عليه اجرا الا الموده في القربي»بگو من بر رسالت خويش،مزد و اجري جز ابرازعلاقه و دوستي به خويشاوندانم نمي خواهم  شوري /23

محبت ورزيدن به ذوي القربي مصاديقش اين است كه در شادي آنان شاد و در حزن ايشان اندوهناك باشيم و چه اندوهي بالاتر از اندوه واقعه كربلا و شهادت انسانهاي پاك و والامقام و در راس آنان شهادت امام حسين(ع) و همچنين اسارت اهل بيت پيامبر(ص)كه ياد شهداء را زنده نگه داشتن و راه آنان را  ادامه دادن،آيا برگزاري مراسم عزاداري آنان جلوه اي از اظهار مودت و دوستي به ذوي القرباي پيامبر(ص) نيست؟

-تعظيم شعائر:«و من يعظم شعائر الله فانها من تقوي القلوب» هر كس شعائر الهي را بزرگ دارد اين كار از تقوي دلهاست حج/32

تعظيم و بزرگداشت مقام اين  اولياي الهي چگونه است؟روشن است كه بهترين راه براي تعظيم آنان حفظ مكتب و راه و رسم آنها و زنده نگه داشتن ياد و نامشان است .

3) سيره رسول خدا(ص) در خصوص گريستن بر شهداء:

گريستن براي حمزه(ع)- گريستن براي جعفربن ابي طالب(ع)- اندوه رسول خدا(ص) در فقدان حضرت خديجه (س)و حضرت ابوطالب(ع)- اندوه رسول خدا(ص) براي از دست دادن فرزند خود ابراهيم- گريستن بر امام حسين(ع)

راوي ميگويد: با علي (ع) هنگامي كه به صفين مي رفت همراه بوديم چون به سرزمين نينوا(كربلا)رسيدند ندا كردند:صابر باش اي حسين!صابر باش اي حسين!،در كنار فرات! پرسيدم اي امير مومنان منظورتان چيست؟فرمودند:روزي بر پيامبر خدا(ص)وارد شدم،ديدم چون ابر بهاري مي گريد. گفتم: يا رسول الله چرا اينچنين مي گرييد؟فرمود:پيش از تو پيك وحي (جبرئيل) به من خبر داد كه فرزندم حسين در كنا ر فرات كشته مي شود!!(مسند احمد حنبل ج 1ص58)

نويسننده: اردشير فلاح

كارشناش امور فرهنگي شهرستان خاش

تعداد بازديد:1841 آخرين تغييرات:88/11/13
نظرات

نظر شما:
نام و نام خانوادگي
پست الكترونيك
نظر